Dharma-ākhyāna (Discourse on Dharma): Worthy Charity, Fruitless Gifts, and the Merit of Building Ponds
सरसीं बद्धसु शिलां चकारागाधशम्बराम् । तां विनिर्माय सरसीं राज्ञे सर्वं न्यवेदयत् ॥ ७८ ॥
sarasīṃ baddhasu śilāṃ cakārāgādhaśambarām | tāṃ vinirmāya sarasīṃ rājñe sarvaṃ nyavedayat || 78 ||
Dia membina tasik dengan menyusun batu sebagai empangan, menjadikannya dalam dan terpelihara rapi. Setelah menyiapkan tasik itu, dia mempersembahkan laporan segala-galanya kepada raja.
Narrator (Purāṇic narrative voice, traditionally Sūta)
Vrata: none
Primary Rasa: vira
Secondary Rasa: shanta
It highlights dharma through loka-hita (public welfare): creating a secure, deep water source is a meritorious act (puṇya) and an expression of righteous responsibility.
Though not explicitly devotional, it supports bhakti’s ethical foundation: serving living beings—especially by providing water—aligns one’s actions with dharma, which purifies the mind for devotion to Viṣṇu.
Indirectly, it reflects applied discipline and correct execution of works (karma): planning, construction, and accountability—skills that complement ritual orderliness emphasized in Vedic practice, though no specific Vedāṅga is explicitly named.