Nirukta, Phonetic Variants, and Vedic Dhātu–Svara Taxonomy
स्वरितेतः पञ्चत्रिंशद्धिक्काद्याश्च ततः परम् । स्वरितेच्छिञ्भृञाद्याश्चत्वार स्वरितेत्ततः ॥ ३० ॥
svaritetaḥ pañcatriṃśaddhikkādyāśca tataḥ param | svaritecchiñbhṛñādyāścatvāra svaritettataḥ || 30 ||
Daripada kelompok yang bertanda svarita, terdapat tiga puluh lima yang bermula dengan “dhik…”. Selepas itu, di bawah svarita sekali lagi, ada empat yang bermula dengan “cchiñ, bhṛñ…”, dan semuanya juga hendaklah dilafazkan dengan svarita.
Sanatkumara (in instruction to Narada on technical Vedic recitation)
Vrata: none
Primary Rasa: shanta
Secondary Rasa: adbhuta
It emphasizes precision in Vedic sound (śabda) through correct accent (svara), treating disciplined recitation as a support for inner purity and steadiness conducive to mokṣa-oriented practice.
While not directly a bhakti verse, it supports devotional discipline by insisting that sacred utterance be performed correctly—protecting mantra integrity, which traditionally strengthens faith and focused worship.
Śikṣā/Vedāṅga phonetics: it classifies specific verbal items as to be pronounced with the svarita accent, functioning as a technical rule for chanting/recitation.