त्यक्त्वा रथौ तु तौ वेगाद् आप्लुतौ तरसाश्विनौ तौ रथौ स तु निष्पिष्य मुद्गरो ऽचलसंनिभः //
tyaktvā rathau tu tau vegād āplutau tarasāśvinau tau rathau sa tu niṣpiṣya mudgaro 'calasaṃnibhaḥ //
Meninggalkan kereta perang mereka, kedua Aśvin—sepantas kuda—melompat ke hadapan dengan segera. Lalu dia, yang memegang gada bagaikan gunung yang tidak berganjak, menghancurkan kedua-dua kereta itu hingga berkecai.
This verse does not address Pralaya; it is a martial scene emphasizing speed, force, and the crushing of chariots in battle.
It reflects Kshatriya ideals—courage, decisive action, and martial prowess—often used in Purāṇic literature to illustrate royal/warrior conduct (rājadharma) in protecting order.
No Vāstu, temple-architecture, or ritual procedure is mentioned; the imagery is purely military (chariots, speed, mace/club).