ततो जगत्पतिप्राणहेतुर्हिमगिरिप्रिया ब्राह्मे मुहूर्ते सुभगे व्यसूयत गुहारणिम् //
tato jagatpatiprāṇaheturhimagiripriyā brāhme muhūrte subhage vyasūyata guhāraṇim //
Kemudian Pārvatī, kekasih Himagiri—punca hayat bagi Tuhan semesta—pada saat Brāhma muhūrta yang mujarab, melahirkan dan menggerakkan “api gua”, yakni api suci yang terbit dalam ruang laksana gua.
This verse is not about cosmic dissolution; it highlights ritual creation—specifically the auspicious generation of sacred fire—emphasizing orderly, dharmic beginnings rather than Pralaya.
It underlines dharmic discipline: a king or householder should begin major rites (construction, consecration, solemn vows) at sanctioned auspicious times like Brāhma muhūrta and follow proper fire-ritual procedure.
The key ritual point is timing (Brāhma muhūrta) and the correct production of consecration fire via araṇi—often integral to Vastu/temple rites before installation and sanctification.