यतो निःसाधनो धर्मः परिमाणोज्झिता रतिः धनं जीवितपर्याप्तं पत्यौ नार्याः प्रतिष्ठितम् //
yato niḥsādhano dharmaḥ parimāṇojjhitā ratiḥ dhanaṃ jīvitaparyāptaṃ patyau nāryāḥ pratiṣṭhitam //
Sesungguhnya dharma tidak terlaksana tanpa sarana yang wajar; kasih yang mengabaikan ukuran yang patut menjadi punca kebinasaan; dan harta yang mencukupi untuk kelangsungan hidup—yakni keselamatan serta martabat seorang wanita—ditegakkan pada suaminya.
This verse is not about Pralaya; it is ethical instruction focused on sustaining dharma in worldly life through proper means, moderation, and stable household order.
It supports householder ethics: dharma requires adequate resources, desire must be governed by restraint, and household stability depends on responsible provision—principles that also inform a king’s duty to ensure economic order and moral discipline in society.
No direct Vāstu or ritual rule is stated; the key takeaway is the principle of “proper measure” (parimāṇa), a broader Purāṇic ethic that also underlies disciplined practice in rites and regulated conduct.