जनिता चापि जातस्य न कश्चिदिति यत्स्फुटम् स्वकर्मणैव जायन्ते विविधा भूतजातयः //
janitā cāpi jātasya na kaściditi yatsphuṭam svakarmaṇaiva jāyante vividhā bhūtajātayaḥ //
Dinyatakan dengan jelas bahawa bagi yang telah lahir, pada hakikatnya tiada “pembiak” yang berdiri sendiri sebagai sebab muktamad; sebaliknya, hanya melalui karma diri sendirilah pelbagai golongan makhluk hidup dilahirkan.
It emphasizes karmic causality: the diversity of births arises from beings’ own past actions, a principle that continues across cosmic cycles, including after Pralaya when creation resumes.
It underlines moral responsibility: a king and householder should uphold dharma and perform righteous action because future conditions—status, wellbeing, and even birth—are shaped primarily by one’s own karma.
No direct Vastu or ritual rule is stated; the takeaway is foundational—rituals and righteous conduct are meaningful because actions (karma) are presented as the decisive cause behind future outcomes.