केशाः स्थिता ललाटेन जिह्वा च परिमार्जनी श्यामप्रभाश्चतुर्दंष्ट्राः सुवंशाश्चोर्ध्वरेतसः //
keśāḥ sthitā lalāṭena jihvā ca parimārjanī śyāmaprabhāścaturdaṃṣṭrāḥ suvaṃśāścordhvaretasaḥ //
Rambut mereka terletak di dahi; lidahnya seakan-akan dibentuk sebagai alat penyuci. Mereka bersinar dengan kilau gelap, mempunyai empat taring, berketurunan mulia, dan digambarkan memelihara brahmacarya, dengan benih hayat diarahkan ke atas (ūrdhva-retas).
This verse does not describe pralaya directly; it belongs to iconographic description (lakṣaṇa), outlining how certain beings/forms should be characterized in sacred imagery.
Indirectly, it promotes ideals valued in dharma—nobility of conduct (suvaṃśa) and self-restraint (ūrdhvaretas). Such virtues are praised for rulers and householders as foundations for disciplined governance and ethical life.
It provides pratima-lakṣaṇa cues used by sculptors and temple planners: placement of hair/forehead detail, depiction of a cleansing tongue, dark radiance, and four fangs—features that guide consistent sacred representation within Vastu-aligned temple art programs.