*ययातिरुवाच मृगलिप्सुरहं भद्रे पानीयार्थम् इहागतः बहुधाप्यनुयुक्तो ऽस्मि त्वम् अनुज्ञातुमर्हसि //
*yayātiruvāca mṛgalipsurahaṃ bhadre pānīyārtham ihāgataḥ bahudhāpyanuyukto 'smi tvam anujñātumarhasi //
Yayāti berkata: “Wahai wanita yang membawa tuah, aku datang ke sini dengan hasrat memburu, dan juga untuk mencari air minum. Walaupun aku telah disoal dengan pelbagai cara, kini engkau patut mengizinkan aku.”
This verse is not about Pralaya; it is a narrative dialogue where King Yayāti explains he came seeking water while hunting, reflecting a human-scale episode rather than cosmic dissolution.
It models courteous, accountable speech: a king (or any householder) should explain his purpose honestly and request permission respectfully, aligning with dharmic conduct in social encounters.
No Vāstu, temple-building, or ritual procedure is stated in this verse; its significance is primarily ethical and narrative (proper address and seeking consent).