दिव्यभोगोपभोगानि नानारत्नयुतानि च पुष्पोत्करैश्च सुभगास् त्रिपुरस्योपनिर्गमाः परिखाशतगम्भीराः कृता मायानिवारणैः //
divyabhogopabhogāni nānāratnayutāni ca puṣpotkaraiśca subhagās tripurasyopanirgamāḥ parikhāśatagambhīrāḥ kṛtā māyānivāraṇaiḥ //
Pintu keluar dan gerbang Tripurā tampak gemilang—dipenuhi kenikmatan dan kesenangan bersifat ilahi, dihiasi pelbagai permata, serta diperindah dengan timbunan bunga. Di sekelilingnya terdapat parit-parit, beratus-ratus jumlahnya, amat dalam, dibina sebagai benteng untuk menangkis tipu daya māyā dan muslihat musuh.
This verse is not about Pralaya; it describes engineered splendor and defensive planning—Tripura’s jewel-adorned gateways and deep moats designed to counter hostile deception.
It reflects a king’s rajadharma of protection: establishing secure, well-designed city defenses (gateways, moats, and anti-stratagem measures) while maintaining prosperity and public auspiciousness.
Architecturally, it highlights Vastuvidya themes—ornamented gateways/approaches and deep moats as layered defenses, explicitly including measures against “māyā” (deceptive tactics), a hallmark of strategic fortification planning.