Adhyaya 61 — The Second Manvantara Begins: The Brahmin’s Swift Journey and Varuthini’s Temptation on Himavat
नित्यनैमित्तिकानान्तु महाहानिर्द्विजन्मनः । भवत्यतस्त्वं हे भद्रे ! मामुद्धर हिमालयात् ॥
nitya-naimittikānāṃ tu mahā-hānir dvijanmanaḥ | bhavaty atas tvaṃ he bhadre! mām uddhara himālayāt ||
“Bagi seorang yang dua kali lahir, mengabaikan upacara harian dan upacara berkala membawa kerugian yang amat besar. Oleh itu, wahai wanita yang pemurah, selamatkanlah aku dari Himālaya.”
{ "primaryRasa": "bhakti", "secondaryRasa": "shanta", "rasaIntensity": 0, "emotionalArcPosition": "", "moodDescriptors": [] }
Purāṇic ethics here emphasizes continuity of discipline: dharma is sustained by repetition (nitya) and timely responsiveness (naimittika). Neglect is portrayed as a ‘mahā-hāni’—a major spiritual and social setback.
Not directly pancalakṣaṇa; it is dharma-śikṣā (instruction on conduct) within narrative.
The ‘Himālaya’ can function as a symbol of alluring otherworldly heights (pleasure, wonder, even ascetic romance) that can distract from one’s ordained rhythm of duty.