द्रौपदी-भीमसेनसंवादः
Draupadī–Bhīmasena Dialogue on Suffering, Kāla, and Daiva
सहदेवस्य वृत्तानि चिन्तयन्ती पुनः पुन: । न निद्रामभिगच्छामि भीमसेन कुतो रतिम्,भीमसेन! सहदेवकी दुर्दशाका बार-बार चिन्तन करनेके कारण मुझे कभी नींदतक नहीं आती; फिर सुख कहाँसे मिल सकता है?
sahadevasya vṛttāni cintayantī punaḥ punaḥ | na nidrām abhigacchāmi bhīmasena kuto ratim, bhīmasena ||
Wahai Bhīmasena, kerana berulang-ulang memikirkan nasib Sahadeva, aku tidak mampu memperoleh tidur sekalipun. Jika tidur pun tidak datang kepadaku, bagaimana mungkin ada kesenangan atau ketenteraman hati, wahai Bhīmasena?
वैशम्पायन उवाच
The verse highlights how deep concern for a loved one’s suffering can eclipse personal comfort; it implicitly commends empathy and familial responsibility over self-indulgence, aligning emotional restraint and care with dharmic conduct.
A speaker (as reported by Vaiśampāyana) voices distress to Bhīma: repeatedly dwelling on Sahadeva’s plight, she cannot sleep, and therefore finds no joy—showing the household’s tension and emotional stakes around Sahadeva’s condition in the Virāṭa-parvan setting.