Rāmopākhyāna—Rāma–Sītā Origins and the Opening of Rāvaṇa’s Genealogy
तमब्रवीन्महाराजो धार्तराष्ट्री महायशा:,राजसूये पुनर्वीर त्वमेवं वर्धयिष्यसि । तब महायशस्वी महाराज दुर्योधनने उससे इस प्रकार कहा--“वीर! तुम्हारा यह कथन सत्य है। नरश्रेष्ठ जब दुरात्मा पाण्डव मारे जायँगे, उस समय महायज्ञ राजसूयके समाप्त होनेपर तुम पुनः इसी प्रकार मेरा अभिनन्दन करोगे”
tam abravīn mahārājo dhārtarāṣṭrī mahāyaśāḥ | rājasūye punar vīra tvam evaṁ vardhayiṣyasi ||
Vaiśampāyana berkata: Kemudian raja yang termasyhur dari keturunan Dhṛtarāṣṭra berkata kepadanya: “Wahai pahlawan, pada upacara Rājasūya kelak engkau akan memuji aku sekali lagi, tepat seperti ini.”
वैशम्पायन उवाच
The verse highlights how royal pride seeks reinforcement through public ritual and praise; ethically, it warns that craving acclaim and power can distort judgment and pull one away from dharma.
Vaiśampāyana narrates that Duryodhana (a Dhṛtarāṣṭra prince) speaks to someone present, asserting that during the Rājasūya sacrifice the person will again praise and magnify him—an expression of confidence and self-glorification.