उत्तडुक उवाच त्वया देव प्रजा: सर्वा: ससुरासुरमानवा: । स्थावराणि च भूतानि जड़मानि तथैव च,उत्तड़क बोले--देव! देवता, असुर, मनुष्य आदि सारी प्रजा आपसे ही उत्पन्न हुई है। समस्त स्थावर-जंगम प्राणियोंकी सृष्टि भी आपने ही की है
uṭṭaḍuka uvāca tvayā deva prajāḥ sarvāḥ sasurāsuramānavāḥ | sthāvarāṇi ca bhūtāni jaḍamānī tathaiva ca ||
Uttaṅka berkata: “Wahai Tuhan, segala makhluk—para dewa, asura, dan manusia—lahir daripada-Mu. Seluruh ciptaan, yang bergerak dan yang tidak bergerak, bahkan yang tidak berakal, semuanya juga karya-Mu.”
उत्तडुक उवाच
The verse affirms a comprehensive divine causality: all categories of existence—celestial, demonic, human, mobile and immobile, even inert entities—are traced back to the Lord as their source, grounding reverence in the recognition of a single sustaining origin.
Uṭṭaḍuka addresses a deity with a praise-filled statement of origin, acknowledging that every class of beings and the entire created order proceeds from that divine power, setting a devotional and cosmological frame for the surrounding discourse.