इन्द्रद्युम्नोपाख्यानम्
Indradyumna Upākhyāna: On Kīrti, Smṛti, and Restoration
पुत्र:पितृवरध॑ कृत्वा पिता पुत्रवधं तथा । निरुद्धेगो बृहद्वादी न निन्दामुपलप्स्यते,पुत्र पिताका और पिता पुत्रका वध करके भी उद्विग्न नहीं होंगे। अपनी प्रशंसाके लिये लोग बड़ी-बड़ी बातें बनायेंगे, किंतु समाजमें उनकी निन््दा नहीं होगी
putraḥ pitṛ-vadhaṁ kṛtvā pitā putra-vadhaṁ tathā | nirudvego bṛhad-vādī na nindām upalapsyate ||
Mārkaṇḍeya berkata: “Seorang anak, walaupun membunuh ayahnya, dan seorang ayah juga, walaupun membunuh anaknya, tidak akan terguncang oleh penyesalan. Mereka akan bertutur besar untuk memuji diri sendiri, namun tetap tidak menerima celaan masyarakat.”
मार्कण्डेय उवाच
The verse highlights ethical collapse: even the gravest familial violence can be normalized when conscience dulls and society fails to condemn wrongdoing; boastful self-justification replaces remorse and accountability.
Mārkaṇḍeya describes a disturbing social condition in which extreme acts—father and son killing each other—do not lead to inner agitation, and public opinion does not censure the perpetrators, who instead speak in self-praise.