Adhyāya 160: Dikpāla-Cosmography and the Sun’s Kālacakra (दिक्पाल-विश्ववर्णनम् तथा आदित्यस्य कालचक्रम्)
पितृपैतामहं वृत्तं कच्चित् पार्थनुवर्तसे । कच्चिद् राजर्षियातेन पथा गच्छसि पाण्डव,'पार्थ! तुम्हारे आचार-व्यवहारसे पुरोहित धौम्यजीको क्लेश तो नहीं पहुँचता है? कुन्तीनन्दन! कया तुम दान, धर्म, तप, शौच, सरलता और क्षमा आदिके द्वारा अपने बाप- दादोंके आचार-व्यवहारका अनुसरण करते हो? पाण्डुनन्दन! प्राचीन राजर्षि जिस मार्गसे गये हैं, उसीपर तुम भी चलते हो न?
vaiśampāyana uvāca |
pitṛpaitāmahaṃ vṛttaṃ kaccit pārthānuvartase |
kaccid rājarṣiyātena pathā gacchasi pāṇḍava ||
Vaiśampāyana berkata: “Wahai Pārtha, adakah engkau masih menuruti laku yang diwariskan oleh ayah dan datukmu? Wahai Pāṇḍava, adakah engkau berjalan pada jalan yang pernah ditempuh para raja-ṛṣi—menegakkan ukuran lama raja yang berpegang pada dharma?”
वैशम्पायन उवाच
The verse urges a Pāṇḍava to preserve ancestral standards of conduct and to follow the dharmic path exemplified by earlier rājarṣis—kings whose authority was grounded in ethical restraint, generosity, purity, and justice.
In Vaiśampāyana’s narration, a Pāṇḍava (addressed as Pārtha/Pāṇḍava) is questioned about whether he continues to live according to the inherited code of his lineage and the time-honored path of righteous royal sages.