अध्याय १४९ — हनूमतो महद्रूपदर्शनं तथा धर्म-नीति-उपदेशः
Hanūmān’s Vast Form and Instruction on Dharma–Statecraft
यावद् राम कथेयं ते भवेल्लोकेषु शत्रुहन् । तावज्जीवेयमित्येवं तथास्त्विति च सो5ब्रवीत्,तत्पश्चात् धर्मात्मा, भक्तिमान् तथा भक्तों और सेवकोंपर स्नेह रखनेवाले राक्षसराज विभीषणको लंकाके राज्यपर अभिषिक्त किया और खोयी हुई वैदिकी श्रुतिकी भाँति अपनी पत्नीका वहाँसे उद्धार करके महायशस्वी रघुनन्दन श्रीराम अपनी उस साध्वी पत्नीके साथ ही बड़ी उतावलीके साथ अपनी अयोध्यापुरीमें लौट आये। इसके बाद शत्रुओंको भी वशमें करनेवाले नृपश्रेष्ठ भगवान् श्रीराम अवधके राज्यसिंहासनपर आसीन हो उस अजेय अयोध्यापुरीमें रहने लगे। उस समय मैंने कमलनयन श्रीरामसे यह वर माँगा कि “शत्रुसूदन! जबतक आपकी यह कथा संसारमें प्रचलित रहे तबतक मैं अवश्य जीवित रहूँ"। भगवानने “तथास्तु” कहकर मेरी यह प्रार्थना स्वीकार कर ली
yāvad rāma katheyaṁ te bhavel lokeṣu śatruhan | tāvaj jīveyam ity evaṁ tathāstv iti ca so 'bravīt | tatpaścāt dharmātmā bhaktimān tathā bhaktānāṁ sevakānāṁ ca snehārthī rākṣasarājaṁ vibhīṣaṇaṁ laṅkā-rājye 'bhiṣicya naṣṭāṁ vaidikīṁ śrutiṁ iva bhāryām uddhṛtya mahāyaśasvī raghunandanaḥ śrīrāmaḥ sādhvyā saha patnyā sahitāḥ sahasāyodhyāpurīṁ pratyāgāt | tataḥ paraṁ śatrūn api vaśaṁ nayituṁ samarthaḥ nṛpaśreṣṭho bhagavān śrīrāmo 'jayāyāṁ ayodhyāyāṁ rājya-siṁhāsane niṣaṇṇaḥ samavatsat | tadāhaṁ kamalanayanaṁ śrīrāmaṁ varaṁ yāce—“śatrusūdana! yāvat tava eṣā kathā lokeṣu pracariṣyati tāvad ahaṁ jīviṣyāmī” iti | bhagavān “tathāstu” iti uktvā mama prārthanāṁ pratijagrāha |
Vaiśaṃpāyana berkata: “Wahai Rāma, selama kisahmu terus diceritakan di seluruh alam, aku ingin tetap hidup.” Baginda menjawab, “Demikianlah.” Sesudah itu, Rāghava yang berjiwa dharma dan penuh bhakti—yang mengasihi para pemuja dan para pengiring—menobatkan Vibhīṣaṇa, raja kaum Rākṣasa, sebagai penguasa Laṅkā. Lalu, setelah menyelamatkan permaisurinya dari sana—laksana menemukan kembali wahyu Veda yang hilang—Śrī Rāma, kemuliaan wangsa Raghu, kembali dengan tergesa-gesa ke Ayodhyā bersama permaisuri yang suci. Setelah itu, Sang Bhagavān, raja terbaik yang mampu menundukkan bahkan musuh, bersemayam di singgasana Ayodhyā dan tinggal di kota yang tak terkalahkan itu. Pada waktu itu aku memohon anugerah kepada Rāma bermata teratai: “Wahai penakluk musuh, selama riwayatmu ini tetap masyhur di dunia, biarlah aku pasti hidup.” Sang Bhagavān menerima doaku dengan bersabda, “Demikianlah.”
वैशम्पायन उवाच
The passage links righteous rule and devotion with the enduring power of sacred narrative: dharma is upheld by rewarding loyalty (Vibhīṣaṇa’s consecration), restoring what is precious (the rescue of the queen likened to recovered śruti), and affirming that the remembrance of virtuous deeds sustains spiritual continuity—symbolized by the boon of life lasting as long as Rāma’s story is told.
Vaiśaṃpāyana recounts Rāma’s post-victory actions: he anoints Vibhīṣaṇa as ruler of Laṅkā, rescues his wife, returns swiftly to Ayodhyā, and reigns from the throne. Then the narrator asks Rāma for a boon to remain alive as long as Rāma’s story circulates in the world, and Rāma grants it with “tathāstu.”