अध्याय ३३१: नारायणकथा-प्रशंसा तथा नारदस्य श्वेतद्वीप-निवृत्ति एवं बदरी-आगमनम् | Chapter 331: Praise of the Nārāyaṇa Narrative; Nārada’s Return from Śvetadvīpa and Arrival at Badarī
त्यज्यन्ते दुःखमर्था हि पालने न च ते सुखा: । दुःखेन चाधिगम्यन्ते नाशमेषां न चिन्तयेत्,धन खर्च करते समय बड़ा दुःख होता है। उसकी रक्षामें भी सुख नहीं है और उसकी प्राप्ति भी बड़े कष्टसे होती है, अत: धनको प्रत्येक अवस्थामें दु:खदायक समझकर उसके नष्ट होनेपर चिन्ता नहीं करनी चाहिये
tyajyante duḥkham arthā hi pālane na ca te sukhāḥ | duḥkhena cādhigamyante nāśam eṣāṃ na cintayet ||
Nārada berkata: Harta hanya dilepaskan dengan kesakitan; bahkan menjaganya pun tiada kebahagiaan yang sebenar. Ia juga diperoleh melalui kepayahan. Maka, mengetahui harta sebagai punca derita dalam setiap keadaan, janganlah bersedih apabila ia hilang.
नारद उवाच
Wealth brings hardship in acquisition, anxiety in protection, and pain in loss; therefore one should cultivate detachment and not grieve when wealth perishes.
In the Śānti Parva’s instruction on right conduct and inner peace, Nārada delivers a reflective teaching that reframes wealth as inherently trouble-laden, urging freedom from worry over its loss.