योग–सांख्यसमन्वयः, रथोपमा, व्यक्त–अव्यक्तविवेकः
Yoga–Sāṃkhya Synthesis, Chariot Allegory, and the Vyakta–Avyakta Distinction
अभिततस्तूदयन्तं तमर्कमर्कमिवापरम्,उदित होते हुए सूर्यके पास ही आकाशमें उन्हें द्वितीय सूर्यके समान एक दिव्य ज्योति दिखायी दी, जो प्रज्वलित अग्निशिखाके समान प्रकाशित हो रही थी। भारत! वह ज्योति क्रमश: उन दोनोंके समीप आती दिखायी दी
abhitatastūdāyantaṁ tam arkam arkam ivāparam | udita hote hue sūryake pāsa hī ākāśaṁ teṣāṁ dvitīya-sūrya-samāṁ divyāṁ jyotiṁ dadarśuḥ, yā prajvalitāgni-śikhā-samā prakāśamānā āsīt | bhārata! sā jyotiḥ kramaśas tayoḥ samīpam āgacchantīva dṛśyate |
Bhishma berkata: Ketika mereka terus mara menuju matahari itu, mereka melihat di langit—dekat sekali dengan cakera matahari yang sedang terbit—suatu sinar ketuhanan, seakan-akan matahari kedua, berkilau seperti puncak nyala api yang marak. Wahai Bharata, cahaya itu kemudian tampak semakin lama semakin mendekati mereka berdua.
भीष्म उवाच
The verse uses cosmic imagery to suggest that divine guidance can appear as an unmistakable, intensifying radiance—an ethical cue that higher order (dharma) draws near when one advances with purpose and discipline.
As the two figures continue advancing toward the rising sun, they see a brilliant, flame-like divine light in the sky, comparable to a second sun, and it seems to approach them gradually.