अध्याय २२ — अमर्याद-युद्धवर्णन
Unrestrained Battle Description and Śakuni’s Rear Assault
शब्दश्न तुमुल: संख्ये शराणां पततामभूत् । महावेणुवनस्येव दह्यमानस्य पर्वते,जैसे पर्वतपर जलते हुए विशाल बाँसोंके वनसे प्रकट होनेवाला चटचट शब्द सुनायी देता है, उसी प्रकार युद्धस्थलमें बाणोंके गिरनेका भयंकर शब्द वहाँ गूँज रहा था
śabdaś ca tumulaḥ saṅkhye śarāṇāṁ patatām abhūt | mahāveṇuvanasyeva dahyamānasya parvate ||
Sañjaya berkata: “Dalam pertempuran itu, gemuruh yang dahsyat timbul daripada anak panah yang gugur bertubi-tubi—bagaikan bunyi letup-retak yang bergema apabila rimba buluh besar di gunung sedang terbakar.”
संजय उवाच
The verse offers no direct injunction, but its ethical force lies in vivid war-imagery: the din of arrows is compared to a bamboo-forest fire, suggesting how violence, once set in motion, becomes overwhelming and self-propagating, eclipsing calm judgment.
Sañjaya reports to Dhṛtarāṣṭra the intensity of the fighting: arrows are falling in such numbers that their collective impact produces a terrifying, echoing roar, likened to the crackle of a vast bamboo-grove burning on a mountain.