अमीमृदत् सर्वपातेडद्य कर्णो हास्त्रैरस्त्र किमिदं भो किरीटिन् | स वीर कि मुहा[सि नावधत्से नदन्त्येते कुरव: सम्प्रहृष्टा:
sañjaya uvāca | amīmṛdat sarvapātaiḥ adya karṇo hāstair astra-kim idaṃ bho kirīṭin | sa vīra kiṃ mohāsi nāvadhatse nadanty ete kuravaḥ samprahṛṣṭās ||
Sañjaya berkata: “Hari ini Karna telah menghancurkan setiap rentetan seranganmu dengan senjatanya sendiri. Apakah ini, wahai Kirīṭin (Arjuna)? Wahai pahlawan, apakah khayal yang menimpamu hingga engkau tidak berjaga? Lihatlah—para Kuru, musuhmu, mengaum dalam kemenangan, bersorak dengan kegembiraan!”
संजय उवाच
In a dharma-yuddha, skill alone is not enough; a warrior must maintain vigilance and clarity. The verse highlights how momentary moha (bewilderment) can endanger duty, while the enemy’s morale rises when one’s focus falters.
Sanjaya reports that Karna is countering and destroying Arjuna’s successive arrow-showers with his own missiles. Arjuna is admonished for seeming inattentive, while the Kauravas, encouraged by Karna’s success, roar in celebration.