(दाक्षिणात्य अधिक पाठके ८ ३ श्लोक मिलाकर कुल ४४३ “लोक हैं।) भीकम (2 अमान ग्रय्शीतितमो<ध्याय: भीमद्वारा दुःशासनका रक्तपान और उसका वध, युधामन्युद्वारा चित्रसेनका वध तथा भीमका हर्षोद्गार संजय उवाच तत्राकरोद् दुष्करं राजपुत्रो दुःशासनस्तुमुलं युद्ध्यमान: । चिच्छेद भीमस्य धनु: शरेण षष्ट्या शरै: सारथिमप्यविध्यत्,संजय कहते हैं--राजन्! वहाँ तुमुल युद्ध करते हुए राजकुमार दुःशासनने दुष्कर पराक्रम प्रकट किया। उसने एक बाणसे भीमसेनका धनुष काट डाला और साठ बाणोंसे उनके सारथिको भी घायल कर दिया
sañjaya uvāca | tatrākarod duṣkaraṃ rājaputro duḥśāsanas tumulaṃ yuddhyamānaḥ | ciccheda bhīmasya dhanuḥ śareṇa ṣaṣṭyā śaraiḥ sārathim apy avidhyat |
Sañjaya berkata: Wahai Raja, di sana, dalam pertempuran yang menggelegak itu, putera raja Duhśāsana memperlihatkan keberanian yang sukar dilakukan. Dengan sebatang anak panah dia memutuskan busur Bhīma, dan dengan enam puluh anak panah dia turut menimpa kusir Bhīma.
संजय उवाच
Martial excellence (śaurya/kaushala) is ethically neutral by itself; in the Mahābhārata it becomes morally meaningful only when aligned with dharma. Duhśāsana’s impressive skill is narrated without endorsing his cause, reminding the listener that power used in an unrighteous trajectory deepens the tragedy of war.
In the thick of battle, Duhśāsana performs a striking act of archery: he severs Bhīma’s bow with one arrow and then wounds Bhīma’s charioteer with sixty arrows, intensifying the combat and setting up Bhīma’s retaliatory fury later in the episode.