Karṇa-nidhana-śravaṇa, Kṣaya-Varṇana, and Śeṣa-sainika-nirdeśa
Hearing of Karṇa’s Fall, Accounting of Losses, and Naming of Remaining Warriors
समाश्चस्ताः स्त्रियस्तास्तु वेपमाना मुहुर्मुहुः | कदल्य इव वातेन धूयमाना: समन्ततः,आश्वासन पाकर भी वे स्त्रियाँ चारों ओरसे वायु-द्वारा हिलाये जाते हुए केलेके वृक्षोंकी भाँति बारंबार काँप रही थीं
samāś ca tāḥ striyas tāstu vepamānā muhur muhuḥ | kadalī iva vātena dhūyamānāḥ samantataḥ ||
Vaiśampāyana berkata: Para wanita itu, yang berhimpun bersama, terus menggigil berulang-ulang—digoncang angin dari segala arah, laksana pohon pisang yang melambai di bawah hembusan kencang. Gambaran ini menegaskan kerapuhan dan ketidakberdayaan orang awam di tengah huru-hara serta ketakutan yang ditimbulkan oleh perang.
वैशम्पायन उवाच
The verse highlights the collateral suffering and psychological terror produced by war, reminding the listener that violence destabilizes the innocent and exposes human fragility—an implicit ethical critique of unchecked conflict.
The narrator describes a group of women who are repeatedly trembling, compared to banana trees swaying in the wind, conveying widespread fear and agitation in the surrounding environment.