अशीत्या क्षत्रवर्माणं षड्विंशत्या सुदक्षिणम् । क्षत्रदेव॑ तु भल्लेन रथनीडादपातयत्,तत्पश्चात् क्षत्रवर्माको अस्सी और सुदक्षिणको छब्बीस बाणोंसे आहत करके क्षत्रदेवको भल्लसे घायलकर रथकी बैठकसे नीचे गिरा दिया
aśītyā kṣatravarmāṇaṃ ṣaḍviṃśatyā sudakṣiṇam | kṣatradevaṃ tu bhallena rathanīḍād apātayat |
Sañjaya berkata: Dengan lapan puluh anak panah dia memanah Kṣatravarman, dan dengan dua puluh enam dia memanah Sudakṣiṇa. Kemudian, dengan anak panah bhalla yang tajam, dia mencederakan Kṣatradeva dan menghempasnya jatuh dari tempat duduk keretanya.
संजय उवाच
The verse highlights the harsh ethic of the battlefield: measured prowess and decisive action can instantly overturn a warrior’s standing. It implicitly reflects kṣatriya-dharma in war—skill, resolve, and the acceptance that honor and life can change in a moment.
Sañjaya reports a combat episode in which a warrior strikes Kṣatravarman with eighty arrows, Sudakṣiṇa with twenty-six, and then uses a bhalla-arrow to wound Kṣatradeva and knock him down from the chariot-seat.