एकाग्रमिव चासीच्च ज्योतिर्भि: पूरितं नभ: । समपद्यत चार्काभे भारद्वाजदिवाकरे,सूर्यके समान तेजस्वी द्रोणाचार्यरूपी दिवाकरके उदित होनेपर सारा आकाश तेजसे परिपूर्ण हो उस ज्योतिके साथ एकाग्र-सा हो रहा था
ekāgram iva cāsīc ca jyotirbhiḥ pūritaṃ nabhaḥ | samapadyata cārkābhe bhāradvāja-divākare ||
Sañjaya berkata: Tatkala Droṇa yang laksana matahari—sang cahaya keturunan Bharadvāja—muncul, seluruh langit seakan dipenuhi sinar; tampak seolah-olah cakrawala menjadi satu titik tumpu, terkumpul menjadi satu nyala yang pekat dan menyilaukan.
संजय उवाच
The verse highlights how extraordinary power can overwhelm the field of vision and attention—radiance becomes a metaphor for dominance. Ethically, it cautions that martial brilliance, while impressive, intensifies the war’s gravity and can eclipse sober discernment.
Sañjaya describes Droṇa’s forceful emergence in battle. Droṇa is compared to the rising sun, and the sky is portrayed as filled with light, as though everything has converged into a single concentrated radiance.