द्रोणपर्व (अध्याय ११२) — कर्णभीमयोर्युद्धम्, दुर्योधनस्य रक्षणादेशः
Droṇa-parva 112: Karṇa–Bhīma Engagement and Duryodhana’s Protective Order
वीरतायां नरव्यात्र धनंजयसमो हासि । नरव्याप्र! तुम अस्त्रविद्याके ज्ञानमें भगवान् श्रीकृष्णके समान, बलमें बलरामजीके तुल्य और वीरतामें धनंजयके समान हो
Vīratāyāṃ naravyāghra dhanañjayasamo hāsi | Naravyāghra! tvam astravidyā-jñāne bhagavān Śrīkṛṣṇasamo, bale Balārāma-tulyaḥ, vīratāyāṃ Dhanañjaya-samaḥ asi |
Yudhiṣṭhira berkata: “Wahai harimau di antara manusia, dalam keberanian engkau setara dengan Dhanañjaya (Arjuna). Sesungguhnya, wahai yang terbaik antara insan: dalam pengetahuan ilmu persenjataan engkau seperti Bhagavān Śrī Kṛṣṇa; dalam kekuatan engkau sebanding dengan Balārāma; dan dalam kepahlawanan engkau menyamai Dhanañjaya. Dengan pujian ini aku mengakui nilai dirimu serta daya dharma yang engkau bawa ke dalam perang ini.”
युधिष्ठिर उवाच
The verse underscores the kṣatriya ideal: true worth in war is measured not only by strength and bravery but also by disciplined knowledge (astravidyā) and rightful recognition by a dharmic leader. Praise here functions ethically—to affirm capability and encourage responsible use of power.
Yudhiṣṭhira addresses a foremost warrior (called ‘naravyāghra’) and extols him by comparing his weapon-knowledge to Kṛṣṇa, his strength to Balārāma, and his heroism to Arjuna. The speech situates the warrior’s excellence within the ongoing conflict of Droṇa Parva.