Droṇa-parva Adhyāya 109 — Karṇa–Bhīma Yuddha and Durmukha’s Fall (कर्णभीमयुद्धम्; दुर्मुखवधः)
सहदेवे तत: षष्टिं सायकान् दुर्मुखोक्षिपत् । ननाद च महानादं तर्जयन् पाण्डवं रणे,तदनन्तर दुर्मुखने रणक्षेत्रमें सहदेवपर साठ बाण चलाये और उन पाण्डुकुमारको डाँट बताते हुए बड़े जोरसे गर्जना की
sahadeve tataḥ ṣaṣṭiṁ sāyakān durmukho 'kṣipat | nanāda ca mahānādaṁ tarjayan pāṇḍavaṁ raṇe ||
Sañjaya berkata: Kemudian Durmukha melepaskan enam puluh anak panah ke arah Sahadeva. Dengan raungan yang dahsyat, dia mengejek putera Pāṇḍu di tengah gelanggang perang.
संजय उवाच
The verse highlights a battlefield ethic where psychological warfare—roaring and taunting—accompanies physical attack. It underscores how anger, pride, and intimidation operate in war, contrasting with the ideal of disciplined valor that restrains cruelty even amid conflict.
Durmukha attacks Sahadeva by shooting sixty arrows and simultaneously issues a loud, threatening taunt. Sañjaya reports this as part of the unfolding duel-like encounters within the larger Kurukṣetra war.