Daiva–Puruṣakāra Discourse and the Elephant-Corps Engagement (भीमगजानीक-सम्भ्रान्ति)
क्रुद्धश्न चापमायम्य बलवद् बलिनां वर: । कालिज्गरमवधीत् पार्थो भीम: सप्तभिरायसै:,बलवानोंमें श्रेष्ठ कुन्तीपुत्र भीमने क्रुद्ध हो अपने सुदृढ़ धनुषको बलपूर्वक खींचकर लोहेके सात बाणोंद्वारा कलिंगराज श्रुतायुकी घायल कर दिया
sañjaya uvāca | kruddhaś ca āpamya cāpaṃ balavad balināṃ varaḥ | kaliṅgarājam avadhīt pārtho bhīmaḥ saptabhir āyasaiḥ ||
Sañjaya berkata: Dalam kemarahan, Bhīma—putera Pṛthā, yang terunggul antara yang gagah perkasa—menarik busurnya dengan sekuat-kuatnya lalu menghujam raja Kaliṅga, Śrutāyu, dengan tujuh anak panah besi.
संजय उवाच
The verse highlights how, in war, intense emotions like anger can drive decisive action; it implicitly invites reflection on kṣatriya-dharma—using strength and skill in battle—while recognizing the ethical tension of violence within a larger struggle framed as dharma-yuddha.
Sañjaya reports that Bhīma, furious, powerfully draws his bow and strikes down the king of Kaliṅga using seven iron arrows, marking a forceful episode in the Kurukṣetra battle.