Shloka 117
इति श्रीमहाभारते भीष्मपर्वणि भीष्मवधपर्वणि संकुलयुद्धे सप्तदशाधिकशततमो<ध्याय:
iti śrīmahābhārate bhīṣmaparvaṇi bhīṣmavadhaparvaṇi saṅkulayuddhe saptadaśādhikaśatatamo 'dhyāyaḥ
Demikianlah, dalam Mahābhārata yang mulia, di dalam Bhīṣma Parva—khususnya pada bahagian tentang pembunuhan Bhīṣma—berakhirlah bab yang ke-seratus tujuh belas, yang menggambarkan pertempuran yang kusut dan bergelora. Kolofon penutup ini membingkai naratif sebagai sebahagian daripada krisis moral perang yang lebih besar, di mana kejatuhan seorang tua yang dihormati pun menjadi akibat yang tidak terelakkan daripada pertentangan dharma dan momentum konflik yang digerakkan oleh adharma.
संजय उवाच
Educational Q&A
As a colophon, the verse does not teach through direct instruction; it situates the reader within the epic’s ethical landscape: the war becomes “saṅkula” (entangled), reflecting how competing obligations and moral compromises culminate in the fall of even the most revered figures like Bhīṣma.
This is an end-of-chapter marker stating that a chapter describing the chaotic battle, within the Bhīṣma Parva and the Bhīṣma-slaying episode, has concluded.