Previous Verse
Next Verse

Shloka 133

कालयुक्तधर्मविवेकः

Discerning Dharma in Accord with Time

अग्राम्यसुख भोगाश्च ते नरा: स्वर्गगामिन: । जो अपनी ही स्त्रीमें अनुरक्त रहकर ऋतुकालमें ही उसके साथ समागम करते हैं और ग्राम्य सुख-भोगोंमें आसक्त नहीं होते हैं, वे मनुष्य स्वर्गलोकमें जाते हैं

agrāmya-sukha-bhogāś ca te narāḥ svarga-gāminaḥ |

Śrī Maheśvara menyatakan bahawa lelaki yang setia kepada isterinya sendiri, mendekatinya hanya pada musim yang wajar, dan tidak melekat pada kenikmatan nafsu yang kasar dan bersifat duniawi, akan mencapai syurga. Ajaran ini menempatkan pengendalian seksual dan kesetiaan sebagai suatu bentuk dharma yang menyucikan tingkah laku dan membawa kepada nasib pascakematian yang baik.

अग्राम्यसुखभोगाःthose whose enjoyments are non-vulgar (not village/low) pleasures
अग्राम्यसुखभोगाः:
Karta
TypeNoun
Rootअग्राम्य-सुख-भोग
FormMasculine, Nominative, Plural
and
:
TypeIndeclinable
Root
तेthose
ते:
Karta
TypePronoun
Rootतद्
FormMasculine, Nominative, Plural
नराःmen
नराः:
Karta
TypeNoun
Rootनर
FormMasculine, Nominative, Plural
स्वर्गगामिनःgoing to heaven; heaven-bound
स्वर्गगामिनः:
Karta
TypeAdjective
Rootस्वर्ग-गामिन्
FormMasculine, Nominative, Plural

श्रीमहेश्वर उवाच

Ś
Śrī Maheśvara
S
Svarga (heaven)

Educational Q&A

The verse teaches that fidelity to one’s own spouse and disciplined sexual conduct—approaching only at the proper time and avoiding coarse sensual indulgence—constitute righteous behavior that leads to heavenly merit.

In Anuśāsana Parva’s instruction-focused setting, Śrī Maheśvara is presented as speaking a moral rule: he identifies a specific pattern of restrained household life and states its फल (result)—attainment of Svarga.