Previous Verse
Next Verse

Shloka 121

उमामहेश्वरव्रतं—पञ्चाक्षरमन्त्रस्य माहात्म्यं, न्यासः, जपविधिः, सदाचारः, विनियोगः

किंचित् कर्णान्तरं विद्याद् उपांशुः स जपः स्मृतः मानसजप धिया यदक्षरश्रेण्या वर्णाद्वर्णं पदात्पदम्

kiṃcit karṇāntaraṃ vidyād upāṃśuḥ sa japaḥ smṛtaḥ mānasajapa dhiyā yadakṣaraśreṇyā varṇādvarṇaṃ padātpadam

Apabila bacaan dilakukan begitu perlahan sehingga hanya terdengar dalam ruang telinga sendiri, itulah yang diingati sebagai upāṁśu-japa (japa berbisik). Tetapi apabila dengan akal semata-mata seseorang mengulang mantra sebagai rangkaian suku kata—huruf demi huruf dan kata demi kata—itulah mānasa-japa (japa batin).

kiñcitslightly/just a little
kiñcit:
karṇāntaramwithin the ear/ear’s interior (earshot of oneself)
karṇāntaram:
vidyātone should know/understand
vidyāt:
upāṁśuḥmurmured in a low voice
upāṁśuḥ:
saḥthat
saḥ:
japaḥmantra-recitation
japaḥ:
smṛtaḥis declared/remembered (in tradition)
smṛtaḥ:
mānasa-japaḥmental recitation
mānasa-japaḥ:
dhiyāby the intellect/mind
dhiyā:
yatwhich/that
yat:
akṣara-śreṇyāby a series/sequence of syllables
akṣara-śreṇyā:
varṇāt varṇamfrom letter to letter
varṇāt varṇam:
padāt padamfrom word to word
padāt padam:

Suta (narrating the teaching on japa to the sages of Naimiṣāraṇya)