Narmadā-tīrtha-māhātmya — Bhṛgu-tīrtha to Sāgara-saṅgama
Pilgrimage Circuit, Gifts, Fasting, and Imperishable Merit
ततो गच्छेत राजेन्द्र आलिकातीर्थमुत्तमम् / उपोष्य रजनीमेकां नियतो नियताशनः / अस्य तीर्थस्य माहात्म्यान्मुच्यते ब्रह्महत्यया
tato gaccheta rājendra ālikātīrthamuttamam / upoṣya rajanīmekāṃ niyato niyatāśanaḥ / asya tīrthasya māhātmyānmucyate brahmahatyayā
Kemudian, wahai raja yang utama, pergilah ke tīrtha yang mulia bernama Ālikā. Dengan berpuasa semalam, berdisiplin dan menahan makan, seseorang dibebaskan daripada dosa brahma-hatyā melalui kemuliaan tīrtha ini.
Sūta (narrating to the assembled sages, conveying the Purāṇic injunctions on tīrtha-yātrā)
Primary Rasa: shanta
Secondary Rasa: karuna
This verse is primarily karmic and ritual-ethical: it teaches purification through vow, restraint, and tīrtha-mahātmyā rather than offering a direct ātman-metaphysics statement.
The practice emphasized is niyama-like discipline: upavāsa (fasting), niyata (self-restraint), and niyatāśana (regulated diet). In Purāṇic yoga-dharma, such restraint supports inner purity and steadiness conducive to sādhana.
It does not explicitly name Śiva or Viṣṇu; instead, it reflects the Kurma Purāṇa’s integrative dharma: liberation from heavy sin is linked to sacred geography and disciplined conduct, a framework shared across Śaiva and Vaiṣṇava tīrtha traditions.