Opening the text

Nadīnām avatāraḥ (Ākāśagaṅgā-caturdhā-vibhāgaḥ)
Ancient-Geography (Sacred Hydrography) / Environmental-Cosmology
या अध्यायात वराह–पृथ्वी संवादाच्या चौकटीत रुद्राचे उपदेशरूप वर्णन येते. आकाश-समुद्रातून एक महानदी उत्पन्न होते; इंद्राच्या गजाच्या सततच्या मंथनामुळे तिचा प्रवाह सदैव चंचल व गतिमान राहतो असे सांगितले आहे. तिचे अपार परिमाण वर्णून ती मेरूला स्पर्शून प्रदक्षिण मार्गाने चार प्रवाहांत विभागली जाते—सीता, अलकनंदा, चक्षुर्भद्रा आणि गंगा. गंगा विशाल पर्वतांना भेदून पृथ्वीवर येते असे प्रतिपादन आहे. पुढे या जलधारांशी संबंधित देश-जन, प्रमुख नद्यांची यादी, तसेच त्यांच्या पावन व आयुष्यवर्धक फलांचे वर्णन करून सुव्यवस्थित जलप्रणालीने भूमीचे कल्याण साधते असे जोडले आहे।
Verse 1
रुद्र उवाच ।
रुद्र म्हणाले.
Verse 2
अथ नदीनाmवतारं शृणुत ।
आता नद्यांच्या अवतरण/उद्गमाचे वर्णन ऐका.
Verse 3
आकाशसमुद्रो यः कीर्त्यते सामाख्यस् तस्मादाकाशगामिनी नदी प्रवृत्ता ।
जो ‘साम’ नावाने कीर्तित आकाश-समुद्र आहे, त्यातून आकाशगामिनी नदी प्रवृत्त झाली.
Verse 4
सा चानवरतमिन्द्रगजेन क्षोभ्यते ।
आणि ती इंद्राच्या गजाने (ऐरावताने) अखंडपणे क्षोभित होते।
Verse 5
सा च चतुरशीतिसहस्रोच्छ्राया ।
आणि तिची उंची चौर्याऐंशी हजार आहे।
Verse 6
सा मेरोः सुदर्शनं करोति ।
ती मेरूचे अत्यंत शोभनीय दर्शन घडविते।
Verse 7
सा च मेरुकूटतटान्तेभ्यः प्रस्कलिता चतुर्धा संजाता ।
आणि मेरूच्या शिखरांच्या उतारांच्या कडांवरून घसरून ती चार प्रवाहांत विभागली गेली।
Verse 8
षष्टिं च योजनसहस्रं निरालम्बा पतमाना प्रदक्षिणमनुसरन्ती चतुर्द्धा जगाम।
ती साठ हजार योजनांपर्यंत विस्तारलेली आहे; निराधारपणे खाली पडत, आणि प्रदक्षिण (दक्षिणावर्त) मार्ग अनुसरत, ती चार प्रवाहांत पुढे गेली।
Verse 9
सीता च अलकनन्दा चक्षुर्भद्रा चेति नामभिः।
ती या नावांनी प्रसिद्ध आहे—सीता, अलकनंदा आणि चक्षुर्भद्रा।
Verse 10
यथोद्देशं सा चानेकशतसहस्रपर्वतानां दारयन्ती गां गतेति गङ्गेत्युच्यते अथ गन्धमादनपार्श्वे अमरगण्डिका वर्ण्यते।
प्रदेशानुसार ती शेकडो-हजारो पर्वतांना भेदत पृथ्वीवर जाते; म्हणून ‘गां गता’ म्हणजे पृथ्वीला जाणारी म्हणून तिला ‘गंगा’ म्हणतात. आता गंधमादनाच्या जवळ ‘अमरगंडिका’ नावाची सरिता वर्णिली जाते.
Verse 11
एकत्रिंशद्योजनसहस्राणि आयामः चतुःशतविस्तीर्णम्।
त्याचा आयाम एकतीस हजार योजन असून विस्तार चारशे (योजन) आहे।
Verse 12
तत्र केतुमालाः सर्वे जनपदाः।
तेथे सर्व जनपद ‘केतुमाला’ म्हणून ओळखले जातात।
Verse 13
कृष्णवर्णाः पुरुषा महाबलिनः।
तेथील पुरुष कृष्णवर्णाचे व महाबलवान असतात।
Verse 14
उत्पलवर्णाः स्त्रियः शुभदर्शनाः।
तेथील स्त्रिया कमलवर्णाच्या व शुभदर्शन आहेत।
Verse 15
तत्र च महावृक्षाः पनसाः सन्ति।
आणि तेथे मोठमोठे पनस (फणस/कटहल) वृक्ष आहेत।
Verse 16
तत्रेश्वरो ब्रह्मपुत्रस्तिष्ठति।
तेथे ईश्वर—ब्रह्माचा पुत्र—निवास करतो।
Verse 17
तत्रोदपानाच्च जरारोगविवर्जिता वर्षायुतायुषश्च नराः।
तेथील कूप/जलस्रोतामुळे लोक जरा व रोगरहित होऊन दहा हजार वर्षे जगतात।
Verse 18
माल्यवतः पूर्वपार्श्वे पूर्वगण्डिका एकशृङ्गाद्योजनसहस्राणि मानतः तत्र च भद्राश्वा नाम जनपदाः भद्रशालवनं च तत्र व्यवस्थितम् ।
माल्यवत पर्वताच्या पूर्व बाजूस पूर्वगण्डिका आहे; एकशृङ्गापासून आरंभ करून तिचा विस्तार हजारो योजन मोजला जातो। तेथे भद्राश्व नावाचे जनपद आहेत आणि तेथेच भद्रशाल वन वसलेले आहे।
Verse 19
कालाम्रवृक्षाः पुरुषाः श्वेताः पद्मवर्णिनः स्त्रियः कुमुदवर्णा दशवर्षसहस्राणि तेषामायुः ।
पुरुष कालाम्र वृक्षाच्या छायेसारख्या वर्णाचे व श्वेत आहेत; स्त्रिया पद्मवर्ण व कुमुदवर्ण आहेत. त्यांचे आयुष्य दहा हजार वर्षे आहे.
Verse 20
तत्र च पञ्च कुलपर्वताः ।
तेथे पाच कुलपर्वत आहेत.
Verse 21
तद्यथा शैलवर्णः मालाख्यः कोरजश्च त्रिपर्णः नीलश्चेति तद्विनिर्गताः ।
म्हणजे—शैलवर्ण, मालाख्य, कोरज, त्रिपर्ण आणि नील—हे पर्वत तेथे उत्पन्न झाले आहेत.
Verse 22
तदम्भःस्थितानां देशानां तान्येव नामानि ।
त्या जलांवर स्थित प्रदेशांची नावेही तीच आहेत.
Verse 23
ते च देशा एता नदीः पिबन्ति ।
आणि ते प्रदेश या नद्यांचे जल पितात.
Verse 24
तद्यथा सीता सुवाहिनी हंसवती कासा महाचक्रा चन्द्रवती कावेरी सुरसा शाखावती इन्द्रवती अङ्गारवाहिनी हरितोया सोमावर्ता शतह्रदा वनमाला वसुमती हंसा सुपर्णा पञ्चगङ्गा धनुष्मती मणिवप्रा सुब्रह्मभागा विलासिनी कृष्णतोया पुण्योदा नागवती शिवा शेवालिनी मणितटा क्षीरोदा वरुणावती विष्णुपदी महानदी हिरण्यस्कन्धवाहा सुरावती कामोदा पताकाश्चेत्येता महानद्यः ।
म्हणजे—सीता, सुवाहिनी, हंसवती, कासा, महाचक्रा, चंद्रवती, कावेरी, सुरसा, शाखावती, इंद्रवती, अङ्गारवाहिनी, हरितोया, सोमावर्ता, शतह्रदा, वनमाला, वसुमती, हंसा, सुपर्णा, पञ्चगंगा, धनुष्मती, मणिवप्रा, सुब्रह्मभागा, विलासिनी, कृष्णतोया, पुण्योदा, नागवती, शिवा, शेवालिनी, मणितटा, क्षीरोदा, वरुणावती, विष्णुपदी, महानदी, हिरण्यस्कंधवाहा, सुरावती, कामोदा आणि पताका—या महानद्या आहेत.
Verse 25
एताश्च गङ्गासमाः कीर्तिताः ।
आणि या सर्व गंगेसमान म्हणून कीर्तिल्या आहेत।
Verse 26
आजन्मान्तं पापं विनाशयन्ति ।
या जन्मापासून आयुष्याच्या अंतापर्यंत साचलेले पाप नष्ट करतात।
Verse 27
क्षुद्रनद्यश्च कोटिशः ।
आणि लहान नद्या देखील कोट्यवधी आहेत।
Verse 28
ताश्च नदीर्ये पिबन्ति ते दशवर्षसहस्रायुषः।
जे त्या नद्यांचे जल पितात, त्यांना दहा हजार वर्षांचे आयुष्य लाभते।
Verse 29
रुद्रोमाभक्ताः इति।
ते “रुद्र व उमा यांचे भक्त” असे संबोधिले जातात—असे म्हटले आहे।
Within the Varāha–Pṛthivī instructional frame, Rudra begins a cosmographic explanation of how rivers originate and how their ordered flow sustains the earth.
From an ākāśa-samudra (celestial ocean) a vast river arises, perpetually churned (kṣobha) by Indra’s elephant; it reaches Meru, encounters its slopes/edges, and becomes structured by the Meru-centered world-axis.
At Meru the single current divides caturdhā (fourfold) and proceeds in a clockwise circuit as Sītā, Alakanandā, Cakṣurbhadrā, and Gaṅgā (earth-reaching, mountain-cutting), after which the chapter enumerates regions/peoples and major terrestrial rivers as downstream expressions of this cosmic hydrology, emphasizing their purificatory and life-extending effects.
Cosmographic Meru and its slopes/edges (Meru, Merukūṭa-taṭa-anta); Gandhamādana (gandhamādana-pārśva); Ketumāla (ketumālāḥ janapadāḥ); Malyavat (mālyavat); Pūrvagaṇḍikā and Amaragaṇḍikā (pūrvagaṇḍikā, amaragaṇḍikā); Bhadrāśva (bhadrāśvā janapadāḥ); Bhadrāsāla forest (bhadrāsāla-vanam); Kulaparvatas (śailavarṇa, mālākhya, koraja, triparṇa, nīla); Four river names: Sītā, Alakanandā, Cakṣurbhadrā, Gaṅgā (as the earth-reaching cutter of mountains); Major rivers list (e.g., Suvāhinī, Haṃsavatī, Kāverī, Sarasā, Indravatī, Kṣīrodā, Varuṇāvatī, Viṣṇupadī, Mahānadī, etc.).
The chapter frames rivers as organizing forces of terrestrial order: the narrative describes a structured, Meru-centered hydrology in which major rivers sustain regions and are credited with removing moral impurity and supporting longevity. In neutral terms, it presents water systems as a cosmically regulated infrastructure whose maintenance is implicitly tied to human flourishing and stability on earth (Pṛthivī).
No explicit tithi, lunar month, seasonal rite, or calendrical prescription appears in the provided verses. The chapter focuses on spatial/cosmographic description (dimensions, directions, regions) rather than ritual timing.
Environmental balance is conveyed through cosmographic hydrology: a celestial source feeds an immense river that divides into four stable streams, supplying lands and defining ecological regions. The emphasis on continuous motion (kṣobha) and on rivers as life-supporting (longevity claims) frames water circulation as a foundational mechanism for Pṛthivī’s habitability and resilience.
The chapter references Rudra as the speaking authority and mentions a deity-associated figure described as a brahmaputra (a ‘son of Brahmā’) residing in a region. It also invokes Indra indirectly through Indra’s elephant as the agent of agitation. No royal dynasties, administrative lineages, or human genealogies are specified in the provided text.
Answers come straight from the texts, with the shlokas they draw on. Ask in your own words.
A free sign-in with Google or Apple keeps your chat saved across web and the app.
Read Varaha Purana in the Vedapath app
Scan the QR code to open this directly in the app, with word-by-word meanings, Sanskrit recitation where available, and more.