Adhyaya 159
Varaha PuranaAdhyaya 15923 Shlokas

Adhyaya 159: The Procedure and Merit of Circumambulating Mathurā

Mathurā-pradakṣiṇā-vidhiḥ

Ritual-Manual (Tīrtha-Māhātmya) with Sacred Geography

या अध्यायात धरणी व वराह यांचा उपदेशपर संवाद आहे. धरणी म्हणते की तिने अनेक तीर्थांचे माहात्म्य ऐकले; पण मनुष्यांना सर्व तीर्थदर्शन व पृथ्वी-प्रदक्षिणेसारखे दुर्मिळ पुण्य सोप्या उपायाने कसे मिळेल? वराह पृथ्वी-प्रदक्षिणेचा विशाल, संख्येने मोजलेला विस्तार सांगून हे कार्य देव, ऋषी व वीरपुरुषांसारख्या अपवादात्मकांनीच केले आहे असे स्पष्ट करतो. मग तो तत्त्व मांडतो की मथुरेची प्रदक्षिणा केल्याने सप्तद्वीप-पर्यटन व संपूर्ण भूमी-प्रदक्षिणेइतके, किंबहुना अधिक श्रेष्ठ फळ मिळते. धरणी विधीचा नेमका क्रम विचारते; वराह ब्रह्मा व सप्तर्षींच्या पूर्वप्रसंगासह आणि एका काल-निर्देशास आधार देऊन त्या अनुष्ठानक्रमाचे वर्णन आरंभतो.

Primary Speakers

VarāhaPṛthivī (Dharaṇī)

Key Concepts

Mathurā-pradakṣiṇā as a substitute for global tīrtha-travel (saptadvīpa-bhramaṇa)Quantification of sacred geography (yojana-pramāṇa; enumerated cosmic/terrestrial measures)Accessibility of merit for humans of limited strength (alpa-sattva) via localized ritual practiceAuthority through precedent (Brahmā–Saptarṣi transmission of ritual knowledge)Earth-centered ethics: reverencing Pṛthivī through circumambulation as a form of terrestrial stewardship

Shlokas in Adhyaya 159

Verse 1

अथ मथुराप्रदक्षिणा विध्यादिकम् ॥ धरण्युवाच ॥ श्रुतं सुबहुशो देव तीर्थानां गुणविस्तरम् ॥ प्रोच्यमानं तु पुण्याख्यं त्वत्प्रसादाज्जनार्दन ॥

आता मथुरा-प्रदक्षिणेची विधी इत्यादी सांगितली जाते. धरणी म्हणाली—हे देव! तीर्थांचे गुणवैभव, ‘पुण्य’ म्हणून जे वर्णिले जाते, ते मी अनेकदा ऐकले आहे—तुझ्या कृपेने, हे जनार्दन।

Verse 2

न दानैर्न तपोभिश्च न यज्ञैस्तादृशं फलम् ॥ भूमेः प्रदक्षिणायाश्च यादृशं तीर्थसेवया ॥

दानाने, तपाने किंवा यज्ञांनीही असा फल मिळत नाही, जसा पृथ्वीची प्रदक्षिणा व तीर्थांची भक्तिभावाने सेवा केल्याने मिळतो।

Verse 3

भुवश्च चतुरन्तायास्तीर्थप्रक्रमणं हरे ॥ सर्वतीर्थाभिगमनमस्ति दुर्गतरे नृणाम् ॥

हे हरी! चारही दिशांनी व्यापलेल्या पृथ्वीवर तीर्थांचे परिभ्रमण—सर्व तीर्थांना जाणे—मनुष्यांसाठी अत्यंत कठीण आहे।

Verse 4

अस्ति कश्चिदुपायोऽत्र येन सम्यगवाप्यते ॥ प्रसादसुमुखो भूत्वा तत्सर्वं कथयस्व मे ॥

येथे असा काही उपाय आहे काय ज्याने ते योग्य रीतीने प्राप्त होईल? प्रसन्नमुख होऊन ते सर्व मला सांगा।

Verse 5

श्रीवराह उवाच ॥ भद्रे शृणु महत्पुण्यं पृथिव्यां सर्वतोदिशम् ॥ परिक्रम्य यथाध्वानं प्रमाणगणितं शुभम् ॥

श्रीवराह म्हणाले: हे भद्रे, ऐक—पृथ्वीवर सर्व दिशांनी महान पुण्य आहे; प्रदक्षिणा केल्याने मार्गाचे शुभ प्रमाण गणिले जाते।

Verse 6

भूम्याः परिक्रमॆ सम्यक्योजनानां प्रमाणकम् ॥ षष्टिकोṭिसहस्राणि षष्टिकोṭिशतानि च ॥

पृथ्वीची सम्यक परिक्रमा करताना योजनांचे प्रमाण असे आहे—साठ कोटी सहस्रे आणि साठ कोटी शतेही।

Verse 7

तीर्थान्येतानि देवाश्च तारकाश्च नभस्थले ॥ गणितानि समस्तानि वायुना जगदायुषा ॥

ही तीर्थे, हे देव आणि नभोमंडळातील तारे—हे सर्व जगाच्या प्राणस्वरूप वायूने गणित केले आहेत.

Verse 8

ब्रह्मणा लोमशेनैव नारदेन ध्रुवेण च ॥ जाम्बवत्याश्च पुत्रेण रावणेन हनूमता ॥

हे (परिगणन/परिक्रमण) ब्रह्मा, लोमश, नारद व ध्रुव यांनी; तसेच जाम्बवतीचा पुत्र, रावण आणि हनुमान यांनीही केले आहे.

Verse 9

एतैरनेकधा देवैः ससागरवना मही ॥ क्रमिता बलिना चैव बाह्यमण्डलरेखया ॥

या देवांनी अनेक प्रकारे सागर व वनांसह पृथ्वीचे परिभ्रमण केले; आणि बलिनेही बाह्य-मंडलाच्या रेषेनुसार (परिघावरून) ती क्रमिली.

Verse 10

योगसिद्धैस्तथा कैश्चिन्मार्कण्डेयमुखैरपि ॥ क्रमिता न क्रमिष्यन्ति न पूर्वे नापरे जनाः ॥

मार्कण्डेय आदी काही योगसिद्ध महात्म्यांनीही हिचे परिभ्रमण केले आहे; परंतु सामान्य जन—ना पूर्वीचे ना पुढील—हे (पूर्णतः) क्रमू शकणार नाहीत.

Verse 11

अल्पसत्त्वबलोपेतैः प्राणिभिश्चाल्पबुद्धिभिः ॥ मनसापि न शक्यंते गमनस्य च का कथा ॥

ज्यांचे सत्त्व व बल अल्प आहे आणि बुद्धीही तोकडी आहे, अशा प्राण्यांना मनानेसुद्धा ती यात्रा कल्पिता येत नाही; मग प्रत्यक्ष गमनाची काय कथा.

Verse 12

सप्तद्वीपे च तीर्थानां भ्रमणाद्यत्फलं भवेत् ॥ प्राप्यते चाधिकं तस्मान्मथुरायाः परिक्रमॆ ॥

सप्तद्वीपांतील तीर्थांचे भ्रमण केल्याने जे फळ मिळते, त्याहून अधिक फळ मथुरेची प्रदक्षिणा केल्याने प्राप्त होते।

Verse 13

मथुरां समनुप्राप्य यस्तु कुर्यात्प्रदक्षिणम् ॥ प्रदक्षिणीकृता तेन सप्तद्वीपा वसुन्धरा ॥

जो मथुरेला पोहोचून प्रदक्षिणा करतो, त्याने जणू सप्तद्वीपांसह पृथ्वीचीच प्रदक्षिणा केली असे होते।

Verse 14

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन सर्वकामानभीप्सुभिः ॥ कर्तव्या मथुरां प्राप्य नरैः सम्यक्प्रदक्षिणा ॥

म्हणून सर्व कामना इच्छिणाऱ्या लोकांनी सर्व प्रयत्न करून मथुरेला जाऊन विधिपूर्वक प्रदक्षिणा करावी।

Verse 15

धरण्युवाच ॥ यथाविधानक्रमणं मथुरायामवाप्यते ॥ प्रदक्षिणाफलं सम्यगनुक्रमविधिं वद ॥

धरणी म्हणाली—विधीनुसार मथुरेत प्रदक्षिणा कशी करावी? तिचे योग्य फळ आणि क्रमबद्ध विधी सांगा।

Verse 16

श्रीवराह उवाच ॥ पुरा सप्तर्षिभिः पृष्टो ब्रह्मा लोकपितामहः ॥ इदमेव पुरा प्रोक्तं यथा पृष्टा त्वया ह्यहम् ॥

श्रीवराह म्हणाले—पूर्वी सप्तर्षींनी लोकपितामह ब्रह्मांना हाच प्रश्न विचारला होता; तेव्हा त्यांनी हेच सांगितले होते, जसे तू आज मला विचारलेस।

Verse 17

श्रुत्वा सर्वपुराणोक्तं तीर्थानुक्रमणं परम् ॥ पृथिव्याश्चतुरन्तायास्तथा तद्वक्तुमुद्यतः ॥

सर्व पुराणांत सांगितलेले तीर्थांचे परम अनुक्रमण ऐकून, तो पृथ्वीच्या चारही दिशांपर्यंतच्या संदर्भासह ते सांगण्यास उद्यत झाला।

Verse 18

सर्वदेवेषु यत्पुण्यं सर्वतीर्थेषु यत्फलम् ॥ सर्वदानॆषु यत्प्रोक्तमिष्टापूर्त्तेषु चैव हि ॥

सर्व देवांबाबत जे पुण्य, सर्व तीर्थांतील जे फल, आणि सर्व दानांमध्ये जे सांगितले आहे—तसेच इष्ट व पूर्त कर्मांतही जे (फल) आहे—

Verse 19

इत्युक्त्वा ऋषयो जग्मुरभिवाद्य स्वयम्भुवम् ॥ आगत्य मथुरां देवीमाश्रमांश्चक्रिरे द्विजाः ॥

असे बोलून ऋषींनी स्वयम्भू (ब्रह्मा) यांना वंदन करून प्रस्थान केले. नंतर ते देवी मथुरेला येऊन द्विजांनी तेथे आश्रम उभारले।

Verse 20

ध्रुवेण सहिताश्चासन्कामयाना स्तु तद्दिनम् ॥ कुमुदस्य तु मासस्य नवम्यां शुक्लपक्षके ॥

ते ध्रुवासह होते आणि त्या दिवशी व्रत करण्याची इच्छा बाळगत होते—कुमुद नावाच्या मासातील शुक्लपक्षातील नवमीला।

Verse 21

मथुरोपक्रमं कृत्वा सर्वपापैः प्रमुच्यते।

मथुरा-उपक्रम (विहित आरंभ/व्रत) केल्याने मनुष्य सर्व पापांपासून मुक्त होतो।

Verse 22

अन्तरा भ्रमणेनैव सुग्रीवेण महात्मना ॥ तथा च पूर्वं देवेन्द्रैः पञ्चभिः पाण्डुनन्दनैः।

ही मध्य प्रदक्षिणा केवळ महात्मा सुग्रीवाने केली; तसेच पूर्वी देवांतील इंद्रतुल्य पांडुनंदन पाचांनीही केली होती।

Verse 23

यत्फलं लभ्यते विप्रास्तस्माच्छतगुणोत्तरम् ॥ प्रक्रमान्मथुरायास्तु सत्यमेतद्वदामि वः।

हे विप्रहो, इतर उपायांनी जे फळ मिळते, मथुरेच्या परिक्रमेला आरंभ केल्यास ते शतगुण अधिक होते; हे सत्य मी तुम्हाला सांगतो।

Frequently Asked Questions

The text frames an accessibility principle in sacred practice: because full terrestrial and multi-tīrtha pilgrimage is portrayed as impracticable for most humans, Mathurā-pradakṣiṇā is taught as a concentrated substitute that yields comparable or greater merit. In the dialogue form, this also functions as an Earth-centered ethic, where honoring a specific terrestrial locus (Mathurā) is presented as reverence toward Pṛthivī and her sacred geography.

A specific calendrical marker is given: navamī (the ninth lunar day) in the śukla-pakṣa (bright fortnight) of the month Kumuda. The narrative also situates the practice in a precedent episode involving sages arriving and commencing the Mathurā undertaking on that day.

Through Pṛthivī’s inquiry and Varāha’s response, the chapter treats the earth as a measurable, sacred whole (with oceans and forests) and links human movement (pradakṣiṇā/parikramaṇa) to honoring terrestrial integrity. By shifting from exhaustive resource-intensive travel to a localized circumambulation, the text implicitly promotes a model of devotion that reduces the burden of traversing the entire world while still affirming the sanctity of Pṛthivī’s landscapes.

The chapter references Brahmā (Svayambhū) and the Saptarṣis as transmitters of the ritual account, and names multiple exemplary figures associated with cosmic/terrestrial circumambulation or measurement: Lomāśa, Nārada, Dhruva, Jāmbavatī’s son, Rāvaṇa, Hanūmat, Bali, Sugrīva, and the five Pāṇḍava brothers (Pāṇḍu-nandanāḥ).