Adhyaya 5

या अध्यायात दिव्य आगमनानंतर कथा अंतर्मुख विरह-आकांक्षेकडे वळते. श्रीनिवास रत्नजडित मंडपात प्रवेश करून पद्मावतीच्या सौंदर्यस्मरणात तल्लीन होतात आणि मोहग्रस्त तन्मय अवस्थेत जातात. तेव्हा बकुलमालिका नीट सजवलेली अर्घ्य-नैवेद्ये घेऊन येते, त्यांच्या देह-मनाच्या लक्षणांवरून प्रश्न विचारते व त्या अवस्थेचा अर्थ उलगडते. श्रीनिवास उत्तर देताना पद्मावतीचा पूर्वकाळाशी संबंध सांगतात—वेदवती/सीतेचा प्रसंग आणि पुढील युगात मिलनाचे दिलेले वचन—म्हणून वर्तमान प्रेम हे धर्मप्रतिज्ञा व दैवी संकल्पाची सातत्यरेषा ठरते. पुढे ते बकुलमालिकेला यात्रामार्ग सांगतात: नृसिंह-गुहा, अगस्त्याश्रम व सुवर्णमुखरी तीरावरील अगस्त्येश-लिंग, नंतर वन-सरितांमधून नारायणपुरी/आकाशराजाची नगरी. मार्गात वृक्ष, पक्षी, पशू यांचे समृद्ध वर्णन पवित्र भू-नकाशासारखे उभे राहते. अखेरीस बकुलमालिका प्रवासास निघते आणि पद्मावतीच्या सख्यांना भेटून पुढील संवादाची सुरुवात होते.