Adhyaya 4

या अध्यायात सूतांच्या कथनातून धरणीचा प्रश्न येतो आणि वराह भगवान उत्तर देताना सांगतात की आकाशराजाने भूमिज कन्येला “पद्मिनी” असे नाव दिले. पुढे पद्मावतीच्या उद्यान-आश्रमाजवळ देवर्षी नारद अकस्मात येतात; पद्मावतीच्या विनंतीवरून ते शुभ देह-लक्षणांचे सविस्तर वर्णन करतात आणि शेवटी तिचे रूप “विष्णु-योग्य” असून लक्ष्मीसम आहे असे प्रतिपादन करतात. नारद अंतर्धान पावल्यानंतर पद्मिनी/पद्मावती सख्यांसह वसंतपुष्पे गोळा करण्यासाठी पुष्पाटवीत प्रवेश करते; विविध फुलांचे वर्णन होत वन एक पवित्र, विधी-सौंदर्ययुक्त स्थळ म्हणून उभे राहते. तेव्हा एक भयंकर हत्ती दिसून भय निर्माण होते; पण त्याच क्षणी अश्वारूढ धनुर्धर तेजस्वी पुरुष प्रकट होतो—वेङ्कटाद्री-निवासी श्रीनिवास, जो या प्रसंगात स्वतःला सूर्यवंशी “कृष्ण” म्हणतो. स्त्रिया ‘ईहामृग’ न पाहिल्याचे सांगून हा राजरक्षित वनभाग आहे असे बजावतात व त्याची ओळख विचारतात; तो शिकार करण्यास आलो असे म्हणत पद्मावतीला पाहून आकर्षित झाल्याची कबुली देतो, आणि सख्यांनी राजदंडाची भीती दाखवताच तो सेवकांसह त्वरेने पर्वताकडे निघून जातो.