Adhyaya 37

या अध्यायात भारद्वाज ऋषी हैहयवंशीय राजा शंख याचा आदर्श वैष्णव-वृत्तान्त सांगतात. राजा विष्णूचा एकनिष्ठ भक्त आहे—नित्य स्मरण, जप, पूजा आणि वैष्णव पुराणकथांचे श्रद्धेने श्रवण करतो; तसेच दान, व्रत व महायज्ञ योग्य दक्षिणेसह विधिपूर्वक करतो. इतके पुण्य असूनही प्रत्यक्ष दर्शन न मिळाल्याने तो दुःखी होतो आणि हे पूर्वकर्माच्या आवरण-शेषामुळे असे मानतो. तेव्हा केशव अदृश्य वाणीने सांगतो की वेङ्कटनामक पर्वत (वेङ्कटाचल) हे त्याचे अत्यंत प्रिय धाम आहे; तेथे दीर्घ तप केल्यास भगवान स्वतः प्रकट होतील. शंख पुत्र वज्राला राज्यकारभार देऊन नारायणगिरीकडे निघतो; स्वामी-पुष्करिणीच्या तीरावर आश्रम उभारून तपश्चर्येला आरंभ करतो. याच वेळी ब्रह्म्याच्या आज्ञेने अगस्त्य मुनी येतात; पर्वताची प्रदक्षिणा, स्कंदधारा इत्यादी तीर्थसेवन करून गोविंदाची आराधना करतात, पण प्रारंभी दर्शन होत नाही. नंतर बृहस्पती, उशनस आणि राजोपरिचर नावाचा वसु असा निर्देश देतात की वेङ्कटावर गोविंद अगस्त्य व शंख—दोघांनाही दर्शन देईल आणि त्यामुळे जमलेल्या सर्वांना सामूहिक दर्शन लाभेल. अखेरीस अगस्त्य व सहचर पर्वताची शुभ वनसंपदा पाहत स्वामी-पुष्करिणीच्या तीरावर येतात; शंख विधिपूर्वक सत्कार करून सर्वांसह कीर्तनप्रधान भक्तीत रमतो.