
या अध्यायात कथन तीन टप्प्यांत पुढे सरकते. प्रथम भारद्वाज सुवर्णमुखरी नदीचा पवित्र कल्या-नदीशी संगम वर्णित करतात. त्या संगमात स्नान अत्यंत शुद्धिदायक मानले आहे—महायज्ञांचे फल देणारे, तसेच संगम-माहात्म्य व अभिषेक-संबंधित पावित्र्यामुळे ब्रह्महत्या इत्यादी घोर पापांचाही क्षय करणारे. यानंतर वेंकटाचलाचे स्थान व महिमा सांगितला आहे—तो ‘सर्व तीर्थांचा आश्रय’ आणि वराहक्षेत्र आहे. तेथे श्रीसहित अच्युत विष्णू निवास करतात; सिद्ध, गंधर्व, ऋषी व मानव प्रभूच्या सेवेत उपस्थित असतात. वेंकटाद्रिनाथाचे स्मरण संकटहर व अक्षय पदाकडे नेणारे म्हटले आहे. अर्जुनाच्या प्रश्नांवर भारद्वाज नारायणाचे परमत्व, नाम-समत्व, चतुर्व्यूह-प्रसार, मंत्रनिष्ठ साधना आणि सृष्टी-प्रलयाचा क्रम उलगडतात—दिव्य देहातून देवता व तत्त्वांची उत्पत्ती, योगनिद्रेत प्रलय, पुन्हा ब्रह्म्याचा प्रादुर्भाव, आणि धर्मस्थापनेसाठी भगवंताचे रूपग्रहण. अशा रीतीने तीर्थधर्म, भक्तिमार्ग व पुराणतत्त्व एकाच उपदेशात एकवटतात.
No shlokas available for this adhyaya yet.