Adhyaya 27

अध्याय २७ मध्ये ऋषी सूतांना विचारतात—वेङ्कटाद्री ‘महापुण्यगिरी’ का मानला जातो, तेथील तीर्थांची एकूण संख्या किती, कोणती प्रधान तीर्थे, आणि कोणती धर्माभिमुखता, ज्ञान, भक्ती-वैराग्य व मोक्ष देणारी आहेत. सूत क्रमबद्ध रीतीने तीर्थांची विशाल गणना सांगतात, नंतर ‘प्रधान’ तीर्थे व फलानुसार उपवर्ग स्पष्ट करतात. यानंतर वेङ्कटाचलाच्या शिखरावरील मोक्ष-संबंधित तीर्थांसाठी यात्राकाल-विधान येते—स्वामिपुष्करिणी, वियद्गङ्गा, पापविनाशन, पाण्डुतीर्थ, कुमारधारिका आणि तुंबोष्टीर्थ। कुम्भमासातील मघा-योग, मीनस्थ रवि, मेष-संक्रांतीला चित्रा, वृषभस्थ रविसह द्वादशी/हरिवासर, तसेच धनुर्मासातील पहाटेची द्वादशी—अशा वेळांना स्नान केल्यास राजसूयादि यज्ञतुल्य पुण्य, विघ्ननाश, पापनाश व मोक्ष मिळतो असे सांगितले आहे; तसेच यथाशक्ती सुवर्णदान, गोदान, शालग्राम-शिला दान इत्यादी दानधर्माचे नियम दिले आहेत. पुढे अध्याय स्थान-आधारित कर्मापासून पुढे जाऊन कलियुगातील सहज साधना सांगतो—विष्णूची पुराणकथा श्रद्धेने ऐकणे अत्यंत फलदायी; थोडेसेही एकाग्र श्रवण यज्ञ-दानांच्या एकत्र फळास तुल्य मानले आहे आणि नामसंकीर्तनाशी जोडले आहे. शेवटी वक्ता व श्रोत्यांचे आचारनियम—वक्त्याचा सर्वत्र सन्मान, पठणासाठी योग्य स्थळ, श्रोत्यांची शुचिता-आसन-शिस्त, आणि अवमान/व्यत्यय/अवधानभंगाचे दुष्परिणाम—निश्चित करून ऋषी सूतांचा सत्कार करून आनंदित होतात।