Adhyaya 25

अध्याय २५ मध्ये श्रीसूत नैमिषारण्यात ऋषींना वेङ्कटाद्रीवरील जाबालीतीर्थाचे माहात्म्य सांगतात. हे तीर्थ सर्व पापांचा नाश करणारे असल्याचे ते घोषित करतात. ऋषी ‘दुराचार’ नावाच्या व्यक्तीची कथा व त्याच्या अपराधाचे स्वरूप विचारतात. सूत सांगतात की कावेरीजवळ राहणारा एक ब्राह्मण दुराचार महापातकी (ब्रह्मघ्न, सुराप, स्तेयी, गुरुतल्पग इ.) यांच्या सतत संगतीने कलुषित झाला. ग्रंथात क्रमशः असे प्रतिपादन आहे की दीर्घ सहवास, स्पर्श, एकत्र भोजन व शयन यांमुळे ब्राह्मण्य कमी होत जाते आणि शेवटी दोष-साम्य येते. दुराचारावर वेतालाचा बाधा झाला व तो भटकत राहिला; परंतु उरलेल्या पुण्यामुळे व दैवयोगाने तो वेङ्कटाद्रीला पोहोचून जाबालीतीर्थात स्नान करताच वेताल व पापांपासून मुक्त झाला. नंतर तो जाबाली ऋषींकडे जाऊन कारण विचारतो. जाबाली सांगतात—तो वेताल पूर्वी ब्राह्मण होता; मृत्युदिनी विहित पार्वण-श्राद्ध न केल्याने पितृशापाने वेतालत्व आले. जाबालीतीर्थस्नानाने त्या वेतालालाही विष्णुलोक प्राप्त होतो. तसेच मृत माता-पित्याच्या श्राद्धाची उपेक्षा केल्यास वेतालगती व नरकप्राप्ती होते, असा नीतिबोध दिला आहे. शेवटी फलश्रुती—जाबालीतीर्थात स्नानमात्राने स्मृत्यांमध्ये स्पष्ट प्रायश्चित्त नसलेल्या कठीण पापांचाही नाश होतो, आणि हे माहात्म्य ऐकणेही पापमोचक ठरते.