Adhyaya 20

श्री सूत पापनाशन-तीर्थाची पापनाशक महिमा एका दृष्टांतकथेद्वारे सांगतात. भद्रमति नावाचा विद्वान पण दरिद्री ब्राह्मण दारिद्र्यामुळे होणारा सामाजिक अवमान व मानसिक क्लेश व्यक्त करतो—विद्या व सदाचार असूनही साधनांच्या अभावाने मानमरातब कमी होतो. त्याची पतिव्रता व विवेकी पत्नी कामिनी नारदांनी सांगितलेला उपदेश आणि वडिलांचा आदर्श सांगून वेङ्कटाचल यात्रेचा सल्ला देते—संकल्पपूर्वक स्नान, श्रीनिवासाचे दर्शन आणि भूमिदान करणे। यानंतर भूमिदान हे दानांमध्ये श्रेष्ठ असल्याचे सांगून त्याची तुलनात्मक फळे, मोठ्या यज्ञांइतके पुण्य, तसेच योग्य पात्राला (श्रोत्रिय, अहिताग्नि) दिल्यास महापापांचे शमन होते हे स्पष्ट केले जाते. सुघोष नावाचा दाता भद्रमतीला मोजून एक भूखंड देतो व तो जनार्दनाला अर्पण करतो; या दानामुळे सुघोषाची परलोकगती मंगल होते असे वर्णन आहे. भद्रमति कुटुंबासह वेङ्कटाचलास जाऊन स्वामी-सरोवरात स्नान करतो, वेङ्कटेश्वराचे दर्शन घेतो आणि पापनाशन-तीर्थात भूमिदान पूर्ण करतो. विधीच्या प्रभावाने शंख-चक्र-गदा-धारी विष्णू प्रकट होऊन त्याची स्तुती स्वीकारतात व ऐहिक कल्याण आणि अंतिम मोक्षाचे आश्वासन देतात; शेवटी सूत तीर्थ व दानाची महिमा पुन्हा प्रतिपादित करतात।