Adhyaya 17

या अध्यायात सूत ऋषी वेङ्कटाद्री/वेङ्कटाचलाचे माहात्म्य पुढे सांगतात. पृथ्वीवरील व दिव्य लोकांतील सर्व तीर्थे वेङ्कट पर्वतातच अंतर्भूत आहेत, म्हणून हे क्षेत्र सर्वतीर्थमय पवित्र धाम व जणू एक दिव्य सूक्ष्म-ब्रह्मांड आहे, असे प्रतिपादन केले आहे. देवाचे रूप शास्त्रीय वैष्णव चिन्हांनी युक्त—शंख-चक्रधारी, पीतांबरधारी, कौस्तुभभूषित—रक्षक आणि वेदाधिष्ठित पावनतेचा आधार म्हणून वर्णिले आहे. पुढे वार्षिक सेवेसाठी विविध प्रदेशांतून येणाऱ्या भक्तसमुदायाचे वर्णन असून भाद्रपदोत्सवाच्या संदर्भात दर्शन-सेवेने शुद्धी होते असे सांगितले आहे. विशेषतः ब्रह्मोत्सव—कन्या महिन्यात ब्रह्मदेवाने ध्वजारोहणाची परंपरा स्थापिली, आणि त्या महोत्सवात मनुष्य, देव, गंधर्व, सिद्ध व विद्वान द्विज एकत्र जमतात. गंगा जशी नद्यांत श्रेष्ठ, विष्णू जसा देवांत श्रेष्ठ, तशी वेङ्कटभूमी क्षेत्रांत ‘उत्तमोत्तम’ असे वारंवार गौरविले आहे. शेवटी फलश्रुतीत भक्तिभावाने हे माहात्म्य ऐकणाऱ्यास विष्णुलोकात उच्च पद मिळते असे सांगून, श्रीस्वामी-पुष्करिणी हे प्रधान तीर्थ व तिच्या निकट लक्ष्मीसह देवाचे वरदायी निवासस्थान वर्णिले आहे।