Adhyaya 12

या अध्यायात ऋषी सूतांना विचारतात—श्री स्वामी पुष्करिणी/स्वामी-तीर्थाचे असे कोणते वैभव आहे की केवळ स्मरणानेही उद्धार होतो. सूत सांगतात की जे या तीर्थाची स्तुती करतात, कथा सांगतात-ऐकतात किंवा येथे स्नान करतात, त्यांना नावाने सांगितलेल्या अठ्ठावीस नरकांपैकी कोणताही भोगावा लागत नाही. पुढे नरकांची नावे क्रमाने येतात आणि काही अधर्मकृत्ये त्यांच्या दंडस्थानी जोडली जातात—परधन व परस्त्री/परसंबंध हरण, माता-पिता व विद्वानांवरील द्वेष, वैदिक मार्गाचा भंग, प्राण्यांना त्रास देणे व हिंसा, कामदोष, पाखंडी पंथांनी धर्मविघ्न, अशुचि आचार, पशुहिंसा, तसेच कर्मकांडातील ढोंग इत्यादी. प्रत्येक उदाहरणानंतर पुन्हा आश्वासन दिले जाते की स्वामी-तीर्थस्नानाने त्या पतनापासून रक्षा होते। अखेरीस फलश्रुतीत सांगितले आहे की हे स्नान महायज्ञ व महादानांच्या तुल्य फल देते, घोर पापांचेही तत्काळ शोधन करते आणि ज्ञान, वैराग्य, चित्तप्रसाद असे सद्गुण उत्पन्न करते. याला अतिशयोक्ती समजून निंदू नये—अविश्वास आध्यात्मिक संकटकारक आहे, अशी चेतावणी दिली आहे. दर्शन, स्पर्श, स्तुती, नमस्कार व स्नान—या सर्वांनी हे तीर्थ मृत्युभयापासून अभय देऊन भुक्ति-मुक्ति प्रदान करते।