Adhyaya 89
Prabhasa KhandaPrabhasa Kshetra MahatmyaAdhyaya 89

Adhyaya 89

या अध्यायात देवीसमोर ईश्वराचे तात्त्विक कथन आहे. प्रभास-क्षेत्रातील रुद्र-क्रमात कपालीश्वराला “तृतीय रुद्र” म्हणून ओळख दिली आहे. शिव ब्रह्मदेवाच्या पाचव्या मस्तकाचे छेदन झाल्याची कथा सांगतात; त्यानंतर ते कपाल त्यांच्या हाताला चिकटले—यातून कापालिक स्वरूपाची कारणमीमांसा होते. शिव ते कपाल घेऊन प्रभासात आले व क्षेत्राच्या मध्यभागी दीर्घकाळ राहून लिंगाची अतिदीर्घ काळ पूजा केली; त्यामुळे स्थळ व लिंग यांची पावनता दृढ होते. तीर्थाचे स्थाननिर्देशनही दिले आहे—बुधेश्वराच्या पश्चिमेस आणि “धनुष्यांच्या सप्तक” या मापाच्या संदर्भाने, जे यात्रेकरूंना अंतर्गत निर्देश ठरते. शिव त्रिशूलधारी रक्षक व अनेक गण नेमून दुष्ट प्रवृत्तींपासून स्थळाचे संरक्षण करतात. एकाग्र श्रद्धेने पूजन, वेदपारंगत ब्राह्मणाला सुवर्णदान, तसेच तत्पुरुषाशी निगडित मंत्र-विधीचे अनुष्ठान सांगितले आहे. फलश्रुतीत लिंगदर्शनाने जन्मसंचित पापांचा नाश होतो असे म्हटले असून स्पर्श व दर्शन यांची विशेष महिमा वर्णिली आहे. शेवटी प्रभासातील कपाली (तृतीय रुद्र) याच्या पापनाशक माहात्म्याचा संक्षेपाने उपसंहार केला आहे।

Shlokas

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेद्वरारोहे कपालीश्वरमुत्तमम् । रुद्रं तृतीयं पापघ्नं नीलरुद्रस्यपूर्वतः

ईश्वर म्हणाले—मग, हे सुजंघे, नीलरुद्राच्या पूर्वेस स्थित पापहारी तृतीय रुद्र असलेल्या उत्तम कपालीश्वराकडे जावे.

Verse 2

बुधेश्वरात्पश्चिमतो धनुषां सप्तके स्थितम् । छिन्नं मया पुरा देवि ब्रह्मणः पंचमं शिरः

बुधेश्वराच्या पश्चिमेस सात धनुष्यांच्या अंतरावर ते स्थान आहे। हे देवी, तेथेच मी पूर्वी ब्रह्मदेवाचे पाचवे शिर छिन्न केले होते।

Verse 3

तत्कपालं करे लग्नं प्रभासक्षेत्रमागतः । ततो वर्षसहस्रं तु संस्थितः क्षेत्रमध्यतः

ते कपाल हाताला चिकटलेले असताना तो प्रभासक्षेत्री आला। नंतर त्या पवित्र क्षेत्राच्या मध्यभागी तो हजार वर्षे स्थिर राहिला।

Verse 4

कपालधारी दिग्वासाः कपाली तेन च स्मृतः । तन्मया पूजितं लिंगं वर्षाणामयुतं प्रिये

कपाल धारण करून दिगंबर राहिल्यामुळे तो ‘कपाली’ म्हणून स्मरणात आहे। हे प्रिये, त्या लिंगाची मी दहा हजार वर्षे पूजा केली।

Verse 5

कपालिरूपमास्थाय कपालीशस्ततः स्मृतः । सर्वपापहरो नृणां दर्शनात्स्पर्शनादपि

कपालीचे रूप धारण केल्यामुळे तो ‘कपालीश’ म्हणून ओळखला जातो। तो मनुष्यांचे सर्व पाप हरतो—केवळ दर्शनानेही आणि स्पर्शानेही।

Verse 6

मया तत्र नियुक्ता वै रक्षार्थं शूलपाणयः । गणाः सहस्रशो देवि पापिनां दुष्टचेतसाम्

हे देवी, तेथे रक्षणासाठी मी त्रिशूलधारी गणांना हजारोच्या संख्येने नेमले—पापी व दुष्टचित्त लोकांविरुद्ध।

Verse 7

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन सम्यक्छ्रद्धासमन्वितः । पूजयेत्तं महादेवं कपालिनमनामयम्

म्हणून सर्व प्रयत्नांनी, सम्यक श्रद्धायुक्त होऊन, रोग-शोक हरिणारा कपालिन् असा तो महादेव यथाविधी पूजावा।

Verse 8

हिरण्यं तत्र दातव्यं ब्राह्मणे वेदपारगे । पूजयित्वा विधानेन सम्यक्तत्पुरुषाणुना

तेथे वेदपारंगत ब्राह्मणास सुवर्ण दान द्यावे—विधानपूर्वक पूजा करून, सम्यक् तत्पुरुष-अनुमंत्रासह।

Verse 9

जन्मप्रभृति यत्पापं प्राणिभिः समुपार्जितम् । षडशीतिमुखे दृष्ट्वा तल्लिंगं तु व्यपोहति

जन्मापासून प्राण्यांनी जे पाप संचित केले आहे—छ्याऐंशी मुखधारी प्रभूच्या त्या लिंगाचे दर्शन होताच ते निश्चयाने नष्ट होते।

Verse 10

इति संक्षेपतः प्रोक्तं माहात्म्यं पापनाशनम् । कपालिरुद्रदेवस्य तृतीयस्य वरानने

हे वरानने! अशा रीतीने तृतीय कपालिरुद्रदेवाचे पापनाशक माहात्म्य संक्षेपाने सांगितले आहे।

Verse 89

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्य एकादशरुद्रमाहात्म्ये कपा लीश्वरमाहात्म्यवर्णनंनामैकोननवतितमोऽध्यायः

अशा प्रकारे श्रीस्कंदमहापुराणातील एकाशीतिसाहस्री संहितेच्या सप्तम प्रभासखण्डात, प्रथम प्रभासक्षेत्रमाहात्म्यांतर्गत, एकादशरुद्रमाहात्म्यात ‘कपालीश्वरमाहात्म्यवर्णन’ नामक एकोणनव्वदावा अध्याय समाप्त झाला।