
या अध्यायात ईश्वरांच्या उपदेशरूपाने संक्षिप्त तीर्थविधी सांगितला आहे. भक्ताला—महादेवीला संबोधून—पश्चिम दिशेकडे नारदेश्वरी देवीच्या पवित्र स्थानी जाण्याचा निर्देश आहे; तिचे सान्निध्य सर्व दौर्भाग्य नष्ट करणारे म्हणून वर्णिले आहे। विशेष विधान असे की तृतीया तिथीस शांतचित्ताने देवीची पूजा करणारी स्त्री रक्षणकारी पुण्य स्थापन करते; त्यामुळे तिच्या वंशात स्त्रियांना दौर्भाग्याची चिन्हे लागत नाहीत। स्थान, काळ आणि फल यांचे निरूपण करून हा अध्याय प्राभासक्षेत्रमाहात्म्यातील ‘नारदेश्वरी-माहात्म्य’ म्हणून समाप्त होतो।
Verse 1
ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि पश्चिमे नारदेश्वरीम् । नारदेश्वरसांनिध्ये सर्वदौर्भाग्यनाशनीम्
ईश्वर म्हणाले—त्यानंतर, हे महादेवी, पश्चिम दिशेस नारदेश्वरीकडे जावे. नारदेश्वराच्या सान्निध्यात ती सर्व प्रकारचे दुर्भाग्य नष्ट करते.
Verse 2
या नारी पूजयेद्देवीं तृतीयायां समाहिता । तदन्वये न दौर्भाग्ययुक्ता नारी भविष्यति
जी स्त्री तृतीया तिथीस एकाग्रचित्ताने देवीची पूजा करते, तिच्या वंशात कोणतीही स्त्री दुर्भाग्ययुक्त होणार नाही.
Verse 347
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये नारदेश्वरीमाहात्म्यवर्णनंनाम सप्तचत्वारिंशदुत्तरत्रिशततमोऽध्यायः
अशा प्रकारे श्रीस्कंदमहापुराणातील एकाशीतिसाहस्री संहितेच्या सप्तम प्रभासखंडातील प्रथम प्रभासक्षेत्रमाहात्म्यात ‘नारदेश्वरीमाहात्म्यवर्णन’ नामक तीनशे अठ्ठेचाळीसावा अध्याय समाप्त झाला.