
या अध्यायात ईश्वराच्या उपदेशरूपाने प्रभासक्षेत्री ‘घण्टेश्वर’ या पवित्र सन्निधीचे माहात्म्य सांगितले आहे. तो ‘सर्व-पातक-नाशक’ असून देव व दानव दोघांनाही वंदनीय आहे; ऋषी व सिद्धांनीही त्याची उपासना केली आहे. हे स्थान भक्तांना वांछित फल देणारे (वाञ्छितार्थ-फलप्रद) म्हणून वर्णिले आहे. पुढे एक विशेष कालविधान दिले आहे—सोमवारी येणाऱ्या अष्टमी तिथीला जो मानवभक्त विधिपूर्वक घण्टेश्वराची पूजा करतो, तो इच्छित वस्तू प्राप्त करतो आणि पापमुक्त होतो असे सांगितले आहे. शेवटी कोलॉफनमध्ये हे स्कंदपुराणातील प्रभास खंड, प्रभासक्षेत्र-माहात्म्य अंतर्गत २५४वा अध्याय असल्याचे नमूद केले आहे.
Verse 1
ईश्वर उवाच । तत्रैव संस्थितं पश्येत्सर्वपातकनाशनम् । घण्टेश्वरमिति ख्यातं देवदानववन्दितम् । पूजितं ह्यृषिभिः सिद्धैर्वांछितार्थफलप्रदम्
ईश्वर म्हणाले—तेथेच स्थित, सर्व पातकांचा नाश करणारा देव पाहावा; तो ‘घण्टेश्वर’ म्हणून प्रसिद्ध असून देव-दानवांनी वंदित आहे. ऋषी व सिद्धांनी पूजित तो इच्छितार्थाचे फल देणारा आहे.
Verse 2
वारे सोमस्य चाष्टम्यां यस्तं पूजयते नरः । स लभेद्वांछितान्कामान्मुक्तः स्यात्पातकेन हि
जो मनुष्य सोमवारी तसेच अष्टमीच्या दिवशी त्याची पूजा करतो, तो इच्छित कामना प्राप्त करतो आणि निश्चयाने पापातून मुक्त होतो.
Verse 254
इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये घंटेश्वरमाहारत्म्यवर्णनंनाम चतुष्पञ्चाशदुत्तरद्विशततमोऽध्यायः
अशा प्रकारे श्रीस्कंद महापुराणातील एकाशीतिसाहस्री संहितेच्या सप्तम प्रभासखण्डातील प्रथम प्रभासक्षेत्रमाहात्म्यांत ‘घण्टेश्वरमाहात्म्यवर्णन’ नामक दोनशे चोपन्नावा अध्याय समाप्त झाला.