Adhyaya 250

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि लिंगं त्रैलोक्यविश्रुतम् । गंगेश्वरेति विख्यातं संगमेश्वरपश्चिमे

ईश्वर म्हणाले—हे महादेवी, मग त्रैलोक्यात विख्यात त्या लिंगाकडे जा; संगमेश्वराच्या पश्चिमेस ‘गंगेश्वर’ म्हणून ते प्रसिद्ध आहे।

Verse 2

यदा गंगा समाहूता विष्णुना प्रभविष्णुना । अन्तकालेऽभिषेकार्थं स्वकायस्य वरानने

हे वरानने देवी, जेव्हा सर्वव्यापी प्रभु विष्णूंनी अंतकाळी आपल्या दिव्य देहाच्या अभिषेकासाठी गंगेला बोलाविले।

Verse 3

ततो दृष्ट्वा तु तत्क्षेत्रं पुण्यं ह्यृषिनिषेवितम् । सर्वत्र व्यापितं लिंगैराश्रमैश्च तपस्विनाम्

मग तिने ते पुण्य क्षेत्र पाहिले, जे ऋषींनी सेविलेले होते; सर्वत्र शिवलिंगांनी व तपस्व्यांच्या आश्रमांनी ते व्यापलेले दिसले।

Verse 4

ततो गंगासरिच्छ्रेष्ठा पूर्वसागरगामिनी । स्थापयामास तल्लिंगं शिवभक्तिपरायणा

मग पूर्वसागराकडे वाहणारी नद्यांतील श्रेष्ठ गंगा, शिवभक्तीत परायण होऊन, त्या लिंगाची स्थापना करू लागली।

Verse 5

तं दृष्ट्वा तु वरारोहे गंगास्नानफलं लभेत् । अश्वमेधसहस्रस्य फलं प्राप्नोति मानवः

हे वरारोहे, त्याचे केवळ दर्शन घेतल्याने गंगास्नानाचे फळ मिळते; मनुष्याला सहस्र अश्वमेध यज्ञांचे पुण्य प्राप्त होते।

Verse 250

इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये गंगेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम पञ्चाशदुत्तरद्विशततमोऽध्यायः

अशा प्रकारे श्रीस्कंद महापुराणातील एक्याऐंशी-साहस्री संहितेच्या सप्तम प्रभासखंडातील प्रथम प्रभासक्षेत्र-माहात्म्यात ‘गंगेश्वर-माहात्म्य-वर्णन’ नावाचा पाचाशदुत्तर द्विशततम (२५० वा) अध्याय समाप्त झाला।