
या अध्यायात ‘ईश्वर उवाच’ म्हणून प्रभास-क्षेत्री ‘पुष्पदन्तेश्वर’ या शुभ देवस्थानाचे दर्शन करण्याची तीर्थयात्रिकांना आज्ञा दिली आहे. पुष्पदन्तेश्वर हा शंकराच्या सान्निध्याशी जोडलेला गणेश असल्याचे सांगून या स्थळाची शैव-प्रामाणिकता व महिमा अधोरेखित केला आहे. तेथे कठोर तप झाले आणि त्यातूनच त्या ठिकाणी लिंगाची प्रतिष्ठा झाली, असे वर्णन येते. या पवित्र प्रतिष्ठेचे केवळ दर्शन घेतल्याने जन्म-संसारबंधनातून मुक्ती मिळते, अशी स्पष्ट फलश्रुती आहे. तसेच या लोकी इच्छित सिद्धी व परलोकी कल्याणकारी फलप्राप्तीही सांगितली आहे.
Verse 1
ईश्वर उवाच । तत्रैव संस्थितं पश्येत्पुष्पदन्तेश्वरं शुभम् । पुष्पदन्तेश्वरोनाम गणेशः शंकरस्य तु
ईश्वर म्हणाले—तेथेच स्थित असलेल्या शुभ ‘पुष्पदन्तेश्वर’चे दर्शन घ्यावे. ‘पुष्पदन्तेश्वर’ हे शंकराच्या गणेशाचेच नाव आहे.
Verse 2
तेन तप्तं तपो घोरं तत्र लिंगं प्रतिष्ठितम्
त्याने तेथे घोर तप केले; म्हणून तेथे लिंग प्रतिष्ठित झाले.
Verse 3
तं दृष्ट्वा मुच्यते जंतुर्जन्मसंसारबन्धनात् । प्राप्नुयादीप्सितान्कामानिह लोके परत्र च
त्याचे दर्शन घेतल्याने जीव जन्म-संसाराच्या बंधनातून मुक्त होतो आणि इहलोकी व परलोकी इच्छित कामना प्राप्त करतो.
Verse 180
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये पुष्पदन्तेश्वर माहात्म्यवर्णनंनामाशीत्युत्तरशततमोऽध्यायः
अशा प्रकारे श्रीस्कंद महापुराणाच्या एक्याऐंशी सहस्र श्लोकांच्या संहितेतील सप्तम प्रभासखंडातील प्रथम ‘प्रभासक्षेत्र-माहात्म्य’ मध्ये ‘पुष्पदंतेश्वर-माहात्म्यवर्णन’ नामक एकशे ऐंशीवा अध्याय समाप्त झाला।