Adhyaya 133

Verse 1

ईश्वर उवाच । तत्रैव संस्थिता देवि महाकालीति विश्रुता । अधः स्थिते महापीठे पातालविवरान्विते

ईश्वर म्हणाले—हे देवी, तेथेच ‘महाकाली’ म्हणून विख्यात देवी वसते; अधःस्थित महापीठात पाताळाकडे जाणारा विवरही आहे।

Verse 2

सर्वदुःखप्रशमनी सर्वशत्रुक्षयंकरी । पूजनीया विधानेन कृष्णाष्टम्यां महानिशि । गन्धैः पुष्पैस्तथा धूपैः क्रव्यैर्बलिभिरेव च

जी सर्व दुःख शमविते व सर्व शत्रूंचा क्षय करते, तिची कृष्णपक्षातील अष्टमीच्या महानिशी विधिपूर्वक पूजा करावी—गंध, पुष्प, धूप तसेच मांस-नैवेद्य व बलिदानांनी।

Verse 3

फलतृतीयां नारी च कुर्याद्वै तत्र भाविता । वर्षमेकं सिते पक्षे देवीं पूज्य विधानतः । फलानि ब्राह्मणे देयान्येव नूनं विधानतः

तेथे भावयुक्त स्त्रीने ‘फल-तृतीया’ व्रत करावे. एक वर्ष शुक्लपक्षात विधिपूर्वक देवीची पूजा करावी आणि नियमानुसार ब्राह्मणास फळांचे दान नक्की द्यावे।

Verse 4

एतानि वर्जयेन्नक्ते ह्यन्नानि सुरसुन्दरि । निष्पावा आढकी मुद्गा माषाश्चैव कुलित्थकाः

हे सुरसुंदरी, नक्तव्रतात संध्याकाळच्या भोजनात ही धान्ये टाळावीत—निष्पाव, आढकी, मूग, उडीद आणि कुळीथ.

Verse 5

मसूरा राजमाषाश्च गोधूमास्त्रिपुटास्तथा । चणका वर्तला वापि मकुष्ठाश्चैवमादयः

तसेच मसूर, राजमाष, गहू, त्रिपुट, चणे, वर्तला आणि मकुष्ठ इत्यादीही (नक्तव्रतात) वर्ज्य आहेत।

Verse 6

न भक्ष्यास्तावत्ते देवि यावद्गौरीव्रतं चरेत् । तस्याः पुण्यफलं वक्ष्ये कथ्यमानं शृणुष्व मे

हे देवि! जोपर्यंत गौरी-व्रताचे आचरण केले जाते, तोपर्यंत हे भक्ष्य नाहीत. आता त्या व्रताचे पुण्यफळ मी सांगतो—माझे कथन ऐक.

Verse 7

धनं धान्यं गृहे तस्या न कदाचित्क्षयं व्रजेत् । दुःखिता दुर्भगा दीना सप्त जन्मानि नो भवेत्

तिच्या घरी धन-धान्य कधीही क्षय पावत नाही. ती सात जन्मांपर्यंतही दुःखी, दुर्भाग्यवती किंवा दीन-दरिद्री होत नाही.

Verse 8

महाकालीव्रतं प्रोक्तं देव्या माहात्म्यसंयुतम् । कृतं पातकनाशाय सर्वकामसमृद्धये

देवीच्या माहात्म्याने युक्त असे महाकाली-व्रत सांगितले आहे. हे पातकनाशासाठी आणि सर्व कामनांच्या समृद्धि-पूर्तीसाठी केले जाते.

Verse 9

एवं देवि समाख्यातं महाकालीमहोदयम् । क्षेत्रपीठं महादेवि मन्त्रसिद्धिप्रदायकम्

हे देवि! अशा प्रकारे महाकालीचा महान उदय सांगितला आहे. हे महादेवि! हे क्षेत्रातील पवित्र पीठ मंत्रसिद्धी देणारे आहे.

Verse 10

आश्वयुक्छुक्लपक्षे तु नवम्यां तत्र जागृयात् । पीठे पूजाबलिं दत्त्वा मन्त्रं कामं जपन्निशि । सौम्यचित्तः समाप्नोति वांछितां सिद्धिमुत्तमाम्

आश्वयुज शुक्लपक्षातील नवमीस तेथे जागरण करावे. पीठावर पूजा व बलि अर्पण करून, रात्री इच्छित मंत्राचा जप करावा; सौम्यचित्त होऊन तो वांछित उत्तम सिद्धी प्राप्त करतो.

Verse 133

इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये महाकालीमाहात्म्यवर्णनंनाम त्रयस्त्रिंशदुत्तरशततमोऽध्यायः

अशा प्रकारे श्रीस्कंदमहापुराणातील एकाशीतिसाहस्री संहितेच्या सप्तम प्रभासखंडातील प्रथम ‘प्रभासक्षेत्रमाहात्म्य’ मध्ये ‘महाकालीमाहात्म्यवर्णन’ नामक एकशे तेहेतीसावा अध्याय समाप्त झाला।