
या अध्यायात पुलस्त्य ऋषी राजाला उपदेश देत प्रभासखण्डातील “उमा–महेश्वर” तीर्थाचे माहात्म्य सांगतात. हे तीर्थ परम पुण्यदायक व श्रेष्ठ मानले आहे. धुंधुमार नावाच्या भक्ताने या स्थळाची प्रतिष्ठा केली, यावरून भक्तीच्या सामर्थ्याने भूमीही पावन होते हा भाव स्पष्ट होतो। विधी सोपा आहे: यात्रेकरूने उमा–महेश्वर स्थळी जाऊन शिव-पार्वती या दिव्य दांपत्याची श्रद्धा-भक्तीने पूजा करावी. फलश्रुतीनुसार अशी उपासना करणारा सात जन्मांपर्यंत दुर्भाग्यापासून दूर राहतो व सतत शुभता प्राप्त करतो।
Verse 1
पुलस्त्य उवाच । उमामाहेश्वरं गच्छेत्ततो राजन्सुपुण्यदम् । स्थापितं भक्तियुक्तेन धुन्धुमारेण यत्पुरा
पुलस्त्य म्हणाले—त्यानंतर, हे राजन्, महापुण्य देणाऱ्या उमा-माहेश्वराकडे जावे; जो पूर्वी भक्तियुक्त धुंधुमाराने स्थापित केला होता.
Verse 2
दांपत्यं पूजयेद्भक्त्या यस्तत्र मनुजाधिप । सप्त जन्मांतराण्येव न स दौर्भाग्यमाप्नुयात
हे मनुजाधिप! जो तेथे भक्तिभावाने दिव्य दांपत्याचे पूजन करतो, तो सात जन्मांपर्यंतही दुर्भाग्याला प्राप्त होत नाही।
Verse 58
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे तृतीयेऽर्बुदखण्ड उमामाहेश्वरतीर्थमाहात्म्यवर्णनंनामाष्टपञ्चाशत्तमोऽध्यायः
अशा प्रकारे श्रीस्कंद महापुराणातील एकाशीतिसाहस्री संहितेच्या सप्तम प्रभासखण्डातील तृतीय अर्बुदखण्डात ‘उमा-माहेश्वर तीर्थमाहात्म्यवर्णन’ नामक अठ्ठावन्नावा अध्याय समाप्त झाला।