अनंतरं शांतभयं तदस्त्रं दैत्यास्त्रयोगेन च कालदण्डम् । शांतं तदालोक्य हरिः स्वमस्त्रं कोपेन कालानलतुल्यमूर्तिः
anaṃtaraṃ śāṃtabhayaṃ tadastraṃ daityāstrayogena ca kāladaṇḍam | śāṃtaṃ tadālokya hariḥ svamastraṃ kopena kālānalatulyamūrtiḥ
त्यानंतर दैत्यास्त्रांच्या प्रयोगाने ते अस्त्र आणि कालदंडही शांत झाले. ते शांत झालेले पाहून, प्रलयाग्नीसम क्रोधमूर्ती हरिने आपले अस्त्र उचलले.
Sūta (Lomaharṣaṇa) narrating to the sages (deduced)
Scene: A battlefield moment of sudden stillness: a terrifying weapon and the Kāladaṇḍa are pacified; then Hari, blazing like pralaya-fire, prepares his own weapon.
Even when danger subsides, unresolved hostility can rekindle; divine wrath is portrayed as cosmic, urging humans toward self-restraint.
No site is named in this verse.
None.